De vijf favoriete stukken van afzwaaiend correspondent Marloes de Koning

Terugblik Na drie jaar stopt Marloes de Koning als correspondent voor NRC in Turkije en Griekenland. Voor de gelegenheid selecteerde ze de vijf meest bijzondere verhalen van eigen hand.

Foto Ozan Kose/AFP
  1. Een portret van Miran Betwata in Erbil, Irak


    Ik ontmoette Miran toen ik in het Koerdische deel van Irak met een ander verhaal bezig was. Hij bleef me bij, omdat hij zo Nederlands was en grappig vertelde over zijn jeugd in verschillende asielzoekerscentra in Nederland. We hielden contact via Facebook. Later ben ik teruggegaan om hem en zijn familie te portretteren. Toevallig viel mijn bezoek samen met zijn huwelijk met een nichtje. Daar mocht ik bij zijn, maar niet over schrijven. Mirans vader bleek een omstreden man. In Nederland is hem asiel geweigerd, omdat hij vermoedelijk een oorlogsmisdadiger is. De familie heeft een eigen wijk in Erbil. Ik leerde er een stuk meer over de conservatieve Iraaks-Koerdische samenleving en de sterke clanstructuren, dan tijdens bezoeken aan het front tegen Islamitische Staat.

  2. Esra vindt een man voor Gülsen


    Dit verhaal schreef ik tussen de aanslagen in Turkije door. En mede daardoor was het zo leuk om te maken. Bij de ouders van een Turkse vriendin thuis, waar de tv altijd aanstaat, kwam ik erachter dat veel Turken dagelijks urenlang naar ‘trouwshows’ kijken, een typisch Turkse variant op het datinggenre. Esra Erol is de ongekroonde koningin onder de presentatoren. Onder de deelnemers zijn ook regelmatig Turkse Nederlanders. Anders dan in Nederland draait het niet om daten, maar echt om trouwen. Ik vond het fascinerend om te zien hoe het publiek en de producenten van het programma geacht worden te helpen bij het screenen van huwelijkskandidaten. Een deskundige die ik sprak vergeleek het met een vorm van uithuwelijken.

  3. De Syrische dochter die viel voor een Griek

    Foto Ilvy Njiokiktjien

    Het is vaak moeilijk om vluchtelingen onderweg echt een beetje te leren kennen. Ze hebben haast. We spreken niet dezelfde taal. Soms kun je als journalist merken dat mensen alleen met je praten, omdat ze hopen dat ze daardoor hulp krijgen. Dan maken ze hun verhaal wel eens wat mooier of dramatischer. De familie Al-Sasani had alle tijd. Ze zaten al acht maanden in een Grieks kamp, een van de betere, en verveelden zich dood. Dochter Nariman had in Syrië een ongelukkig huwelijk en liep zwaar gesluierd rond. Nu is ze gelukkig met een Griekse boer.

  4. De smokkelroute vanuit Dikili, Turkije

    Foto Marloes de Koning

    Samen met een collega en een lokale taxichauffeur was ik rond vier uur ’s nachts naar een strand gegaan voorbij de Turkse kustplaats Dikili. Met veel rondvragen overdag waren we erachter gekomen dat daar met grote regelmaat rubberbootjes met vluchtelingen vertrokken. Het was pikkedonker en doodstil. Al na een kwartier op het strand hoorden we voertuigen naderen. Een grote groep vluchtelingen, vooral ouders met kinderen, werd uit twee busjes geladen. Ze moesten helpen de bootjes uit te rollen en op te blazen. De smokkelaars waren nerveus. Veel van de kinderen hadden het koud en moesten huilen. Ik keek toe terwijl een vader probeerde een zwemvestje om te doen bij zijn tegenspartellende zoontje. Het jochie was in paniek. Zijn vader ook. Ik keek naar het vestje en besefte dat het vrijwel waardeloos was. Een stevige stoot en het zou lek zijn. Het was voor het eerst dat ik bijna moest huilen tijdens een reportage. Ik voelde me ontzettend machteloos.

  5. In de donkere steegjes van Sur woedde een guerrilla-oorlog

    Foto Mahmut Bozarslan/AP

    De stad Diyarbakir staat in mijn hoofd symbool voor de razendsnelle verslechtering van de situatie in Turkije. Toen ik er in 2014 voor het eerst verhalen maakte gold het omgekeerde. De binnenstad bruiste en stond vol prachtig gerestaureerde monumenten. De PKK had de wapens neergelegd. Op de binnenplaats van de Armeense kerk kon je zalig ontbijten. Er liepen toeristen rond. Nu is het een stad vol ontheemden. Straten in de oude binnenstad zijn afgesloten. Gebouwen liggen plat. Monumenten zijn zwaar beschadigd en de hoop op een spoedig einde aan het heropgelaaide geweld is verder weg dan ooit.

Lees ook het afscheidsverhaal van Marloes de Koning als correspondent: Ik verlaat Turkije treurig en met een half verdoofde kaak