Met mevrouw van Putten

Margot Poll belt met Gezien van Putten (84) uit IJsselstein die in het telefoonboek van Groningen zoekt naar haar familie

Wat doet u met Kerstmis dit jaar?

„Ik doe niets met kerst. Het Nationaal Ouderenfonds heeft me gisteren uitgenodigd voor een kerstdiner voor eenzame ouderen – daar heb ik van genoten want ik vind het heerlijk om met mensen te praten. Het was een prachtige dag. Het voelt als een geschenk. Nu is het weer stil. Ik woon sinds zeven maanden in een verzorgingshuis maar doe alles nog zelf: boodschappen doen, koken en op dinsdag komt de hulp.”

Krijgt u nog wel bezoek?

„Nee, die tijd is voorbij. Er kom hier nooit iemand op bezoek. Eén keer in het jaar komt een neef van mij langs en ik ga één keer per jaar bij hem langs voor zijn verjaardag. Ik kom uit een gezin van negen kinderen maar iedereen is overleden. Ook mijn man en een zoon. Ik heb nog één zoon, maar die wil mij niet meer zien. Hij zou mij trouw moeten zijn. Maar ja, ik ben een Groningse en ook ik heb een stieve kop.”

Wat een verdriet.

„Het zit er wel maar ik kan niet meer huilen. Na het overlijden van mijn man kon ik tot nog geen tien meer tellen. Helemaal van de kaart was ik. Toen ik na een paar maanden met een ouderenreis met de bus naar Rome ging, ben ik gebarsten. Ik liep achter al die nonnen aan op weg naar de Sint Pieter en daar gebeurde het: ik heb al mijn verdriet eruit gehuild. Emmers vol. Toen moest ik verder.”

Waarom wilde u het telefoonboek van Groningen hebben?

„Omdat ik hoop dat ik daarin nog een zoon van mijn zusje kan vinden. Op begrafenissen kwam hij altijd zo aardig even naast mij staan, maar verder heb ik geen gegevens van hem. Nu ben ik aan het bladeren, maar ik heb hem nog niet gevonden. Alle contacten lopen dood.”

Kunt u tegen de eenzaamheid?

„Jawel, ik ben ook al zo lang alleen. Je went uiteindelijk aan alles: weg is weg en op is op.”

Volgens het Naionaal Ouderenfonds is 33 procent van de ouderen eenzaam en 200.000 ouderen zelfs extreem eenzaam. Wat kunt u doen?