Ryan Gosling: ‘Gelukkig zit muziek in mijn genen’

La La Land In musical ‘La La Land’ spelen actrice Emma Stone en acteur Ryan Gosling voor de derde maal een koppel. Een dubbelinterview met de Hollywoodsterren.

Emma Stone en Ryan Gosling: dat rolt lekker van de tong, nu ze voor de derde keer als koppel opduiken in een Hollywoodfilm. Stone en Gosling spelen in musical La La Land een ambitieuze jazzmuzikant en beginnende actrice die verliefd worden in Los Angeles. Zijn de twee de 21ste-eeuwse opvolgers van Ginger Rogers en Fred Astaire? De 31-jarige regisseur Damien Chazelle heeft het de afgelopen maanden vaak betoogd: „Een klassiek Hollywood-paar.” Stone (28) giechelt. „Nou, we hadden wel een short-hand”, zegt ze: een makkelijke manier van praten en samenwerken. „Ryan voelt als familie.” Gosling (36): „Ik weet het niet. Maar Emma kun je gerust vergelijken met Ginger Rogers. Een ongelooflijk goeie actrice en dynamische danseres.”

Het geprezen filmkoppel mag dan die mysterieuze zwijmel-factor hebben, ze waren niet de eerste kandidaten. Gosling moest om de rol van jazzpianist Sebastian vechten met Miles Teller, die was doorgebroken met Whiplash (2014), eveneens van regisseur Chazelle.

Ook Stone kwam pas later aan boord om de ploeterende actrice Mia te spelen. Zij moest Emma Watson de pas afsnijden. Maar het duo Stone-Gosling lag voor de hand, zegt Chazelle nu: eerder schitterden ze samen in romkom Crazy, Stupid, Love (2011) en misdaaddrama Gangster Squad (2013).

Wanneer we de filmsterren spreken tijdens aparte groepsinterviews zijn ze alle twee wat beduusd over de golven van lof. Het begon al in het voorjaar. Lang voordat La La Land mooie recensies en zeven Golden Globe-nominaties kreeg, werd de film ontvangen met staande ovaties tijdens de filmfestivals van Venetië, Toronto en het Amerikaanse Telluride.

Hoe was het om de film voor het eerst op festivals te zien?

Stone: „Ik zat in de zaal in Venetië toen die ovatie begon en moest zo huilen. Het voelde alsof mijn hart mijn borstkas uit sprong. Damien legde een arm om mijn schouder, zijn hand was drijfnat. Ik zat te wenen en hij te zweten, lekker.”

Gosling: „Het was leuk bij de voorstelling in Toronto. Ik ging zelf weg uit Canada om films te maken in Los Angeles. Het is fijn om thuis te komen als je zo’n film als cadeautje mee kunt nemen.”

De trailer van La La Land. De tekst gaat verder onder de video.

Zingen, muziek maken, het oogt allemaal makkelijk in de film. Was het dat?

Stone: „Ik hou al van musicals sinds ik klein was. Op mijn achtste was ik betoverd door Les Miserables. In het theater en op video heb ik Grease zo’n zestigduizend keer gezien. Singin’ in the Rain, An American in Paris, alles. Of ik goed kan zingen weet ik niet, maar ik zing altijd.”

Gosling: „Het is intimiderend om een professionele jazzmuzikant te spelen en met een popster als John Legend samen te werken. Ik had nauwelijks ervaring op de piano. Maar ik kon me drie maanden totaal concentreren om het te leren. Ik speel alles zelf. Muziek zit ook wel in mijn genen. Mijn vader was muzikant, een oom was Elvisimitator, mijn zus zit in het muziektheater.”

Hoe lastig zijn de dansnummers?

Gosling: „Mijn enige ervaring met dans was hiphop uit de jaren negentig, nogal iets anders dan tapdansen. Gelukkig hadden we geduldige leraren.

„Iemand vergeleek onze film met het werk van Gene Kelly; I’m Singin’ in the Rain, och man. We hebben de weduwe van Gene ook ontmoet. Zij liet een oud, gebonden scenario zien van die film. Op de bladzijde met het titelnummer had Gene met de hand geschreven: ‘Geef paraplu aan passant terwijl je vertrekt’. Inspirerend om te beseffen dat ook zo’n iconische film gewoon begon met aantekeningen in de kantlijn.”

Stone: „Het idee dat je van acteren zo kan doorschakelen naar zang en dans, heerlijk. Vlak voor deze film stond ik in Cabaret op Broadway, maar dit was anders, groter. Drie maanden lang dag in dag uit repeteren. Gelukkig liet Damien veel ruimte voor improvisatie.”

Het is ook een liefdesverklaring aan Los Angeles. Herkenbaar?

Gosling: „Het is zó’n filmische stad. Hoe langer ik hier woon, hoe meer de stad zichzelf laat zien. Er hangt een bijzondere energie in de lucht, omdat zo veel mensen hier zijn gekomen om een droom na te jagen. LA is de ultieme bestemming, ook al is het soms niet meer dan een illusie.”

Stone: „Toen ik twintig was vertrok ik van LA naar New York en zoals zo veel New Yorkers was ik overtuigd dat ik nooit meer terug zou komen. Nu ben ik terug. Het is geweldig, dit is mijn wereld. In restaurants kijkt men altijd op met zo’n blik van: ‘Wie is dat, een ster, ken ik die?’ Dat maakt me een beetje verlegen. En iedereen heeft het altijd over het verkeer. Maar ik ben net blij met onze openingsscène, als ze uitbarsten in gezang en gedans in de file! I love traffic. Heerlijk, geïsoleerd en alleen in de auto zitten.”