Dansen als Gene Kelly en Fred & Ginger

Dansfilms Emma Stone en Ryan Gosling lieten zich inspireren Fred & Ginger, maar ook door Gene Kelly.

Gene Kelly in ‘Singin’ in the rain’ (1952)

Meteen al in hun eerste gezamenlijke dans ‘A Lovely Night’ doen de sierlijke bewegingen van Ryan Gosling en Emma Stone sterk denken aan hét klassieke danspaar, de onovertroffen Fred & Ginger. Die zijn zo beroemd dat achternamen overbodig zijn. Ze kennen hun gelijke niet, maar dreigen toch een beetje vergeten te worden zo’n tachtig jaar na hun beste films. Net als Fred & Ginger zingen Gosling en Stone op charmante wijze met soms wat onvaste stemmen zelf hun liedjes.

„Hij geeft haar klasse, zij geeft hem seks” is de inzichtelijke oneliner van actrice Katharine Hepburn over de onmiskenbare chemie tussen Fred Astaire en Ginger Rogers. Hepburn, die zelf zowel privé als professioneel een dynamisch duo vormde met Spencer Tracy, sloeg de spijker op zijn kop. De galante, charmante en gracieuze Astaire, het liefst onberispelijk gekleed in ‘black hat, white tie and tails’, om met één van zijn succesnummers te spreken, gaf de blonde actrice veel cachet. Geholpen door elegante kostuums en blinkende art-decosets stonden Fred & Ginger in de jaren dertig synoniem voor stijl, sierlijkheid en souplesse.

Het publiek onthield vooral hun romantische dansen, de hoogtepunten van de negen films waarin ze samen optraden, en minder die waarin ze elkaar op komische wijze en met veel geruzie uitdaagden. Een van die ‘uitdaagdansen’ was het voorbeeld voor La La Lands ‘A Lovely Night’. Zelfs de titel „een lieflijke nacht” verwijst er speels naar. In ‘Isn’t This A Lovely Day (To Be Caught In The Rain)’ uit Top Hat (1935) vallen Fred & Ginger, net als Gosling & Stone, voor elkaar tijdens een dans met onmiskenbare erotische onderstromen. Eerst zijn ze „donder en bliksem” maar het onweer klaart zienderogen op zodra hun lichamen in perfecte harmonie over het podium bewegen.

Astaire wordt meestal als een klassiek ballroomdanser gezien, terwijl hij ook energieke tapnummers ten beste gaf – vrijwel altijd zijn solonummers. In deze tapdansen was Astaire aardser, ritmischer en atletischer. Een beetje zoals Gene Kelly, de danser die vaak met Astaire vergeleken wordt. Kelly zei zelf: „Fred Astaire representeerde de aristocraat, ik het proletariaat.”

De jongere Kelly was assertief, zelfverzekerd en letterlijk lager bij de grond. Zijn acrobatische, aardse stijl was ‘gevaarlijker’ dan die van Astaire. Kelly geeft eenieder die met hem danst sexappeal, een omkering van de Astaire-Rogers-samenwerking. Onder zijn directheid, soms tegen botheid aan, zit echter een gevoeligheid verstopt die af en toe naar buiten komt. Deze combinatie van assertiviteit en sensitiviteit zien we terug in Goslings personage.

Ter voorbereiding op zijn rol in La La Land ging hij dan ook op bezoek bij de weduwe van Kelly, een gelegenheid waarbij Gosling in Kelly’s exemplaar van het scenario van Singin’ in the Rain mocht kijken. Een voorrecht dat hij met beide handen aangreep.