Recensie

Prinsessen op spitzen

Weesmeisje Félice slaagt erin om zich op een Parijse balletopleiding te bluffen.

Filmjaar 2016 sluit escapistisch af. Voor volwassenen is er de complexe vlucht uit de werkelijkheid in La La Land. Voor kinderen het ondubbelzinnige animatiesprookje Ballerina. In La La Land gaat het over de manier waarop dromen die niet uitkomen toch kunnen uitkomen, in Ballerina komen ze gewoon uit. Maar één ding is zeker: met Kerst kun je in de bioscoop aan de zwaartekracht ontsnappen. Weesmeisje Félice is zelfs zonder enig ontzag voor natuurwetten geboren: als een volleerde acrobaat balanceert ze op het dak van het weeshuis tijdens haar zoveelste vluchtpoging met uitvinder in spé Victor.

De trailer van Ballerina. De tekst gaat verder onder de video.

Als de twee er eindelijk in slagen om Parijs te bereiken scheiden hun wegen. Victor wordt ‘assistent’ van Gustave Eiffel en Felice slaagt erin om zich op de balletopleiding van de Opéra te bluffen. Ingewikkelder dan dat wordt het niet.

Ballerina is meer charmant dan innovatief, al kunnen animatiedanseressen altijd net iets meer dan echte. Dus zijn Felices sprongen hoger, balanceert ze net wat langer op de punten van haar spitzen, en draait ze pirouetten tot de nullen en de enen die haar digitale beeltenis hebben opgebouwd er duizelig van worden.

Het verhaaltje is een mix tussen allerhande prinsessensprookjes, van Assepoester tot Het zwanenmeer. Opvallend is dat bijna alles op moderne muziek is getoonzet. Het is geen storend anachronisme, maar het is wel zonde dat de rijke balletmuziekgeschiedenis nu niet benut kan worden voor de diversiteit aan scènes, van achtervolgingen tot romantiek, van contemplatie tot jaloezie en verzoening.