Jennifer Lawrence wil niet meer aardig zijn

Passengers Jennifer Lawrence is 26 jaar en heeft alles al: een Oscar, de adoratie van fans en de filmpers, de status van ’s werelds bestbetaalde actrice. Nu speelt ze in de nieuwe sciencefictionfilm Passengers.

Jennifer Lawrence, samen met Chris Pratt in Passengers.

Veel beter dan nu wordt het niet voor actrice Jennifer Lawrence. Nog maar 26 jaar is ze, en nu al in bezit van een Oscar, 3 Golden Globes en een BAFTA. Op handen gedragen door collega’s, de pers én het grote publiek. Spil van twee blockbusterseries: X-Men en The Hunger Games.

Hoe kijkt ze aan tegen de dood, vraagt een Franse journalist het idool plompverloren bij de eerste van twee ontmoetingen. „Jezus. Ik ben doodsbang voor de dood”, zegt J-Law. „Ik bedoel, menopauze en dan de dood. That sucks. Ik kijk helemaal niet zo uit naar de toekomst.”

Zo klinkt de J-Law die de wereld liefheeft: schijnbaar spontaan haar twijfels delend. Het meisje met die hees hikkende lach dat zo aandoenlijk struikelde bij haar Oscar in 2013. Ze charmeert met een onzekerheid die oprecht én berekenend is, wat haar geknipt maakte voor de rol van actieheldin Katniss Everdeen in The Hunger Games, een idool die voor haar roem lijkt te vluchten.

Maar vluchten kan niet meer. Tegenwoordig slaat haar spontaniteit soms als een boemerang op haar terug. Toen ze deze maand grapte dat ze had getwerkt met een heilige berg op Hawaii, gold dat als etnisch ongevoelig en grof. In een interview met Vanity Fair noemde Lawrence 2015 het jaar van een ommekeer richting verharding. Van haar iPhone gehackte naaktfoto’s brachten haar in verlegenheid, een e-mailhack bij studio Sony onthulde dat acteurs van de film American Hustle veel beter werden betaald dan actrices. In een opiniestuk schreef ze: „I’m over trying to find the adorable way to state my opinion and still be likeable. Fuck that.”

De trailer van Passengers. De tekst gaat verder onder de video.

Frontlinie

Gelijke betaling is sindsdien J-Laws strijdpunt, ook als we haar treffen in Los Angeles. Ze oogt moe en verveeld, met een glimlach die nooit oprecht wordt. Maar komt het op betaling, dan kruipt energie in haar toon: „Why the fuck leggen we onze economie aan banden door de helft van onze burgers minder te betalen?” Uiteraard is het makkelijk praten met een inkomen van 46 miljoen dollar. „Ik moet wel benadrukken dat Hollywood níét de frontlinie is in dit debat”, vervolgt ze. „Vrouwen die niet genoeg voedsel op tafel kunnen zetten door ongelijke betaling; dat is het probleem.”

Qua loopbaan staat Lawrence op een kruispunt: blockbusters of artistieke indies? Voorlopig speelt ze op safe, met films van prestigieuze veteranen: Zelda Fitzgerald in een film van Ron Howard, oorlogsfotografe Lynsey Addario voor Steven Spielberg, een film met Darren Aronofsky.

Kwaadaardig

Ze is best nerveus over Passengers, waarin twee passagiers te vroeg ontwaken in een ruimteschip dat in vriesslaap verzonken kolonisten in 120 jaar naar een nieuwe planeet vervoert. „Na The Hunger Games is dit het eerste project waarvan het succes op mijn schouders rust. En dat had een ingebouwde schare fans dankzij de boeken.” Maar de opnames verliepen „perfect”, ook omdat ze maar twee tegenspelers had. „Ik hoefde niet de hele tijd nieuwe mensen te ontmoeten en aardig te zijn. Ik kon mijn eigen kwaadaardige ik zijn.”

Eigenlijk lijkt het haar wel wat, alleen op een ruimteschip. „Als ik moest kiezen, zou ik altijd alleen zijn. Ik word leeg gezogen als ik met te veel mensen ben, zoals nu. Ik heb het gevoel dat ik hier wanhopig zit te klapwieken.” Met piepstem: „Iedereen kijkt naar me!” Dan, nuchter: „Maar ja, je denkt dat je een loner bent totdat je geen andere keuze hebt dan alleen te zijn.”

Later, als de première van Passengers nadert, spreken we Lawrence nog eens via een videolink. Inmiddels is haar ingefluisterd dat er een bijbelse dimensie in Passengers zit. „Het is een Adam-en-Evaverhaal, met de zonde, verlossing en vergiffenis.” Maar wordt het concreet, dan klinkt ze een stuk enthousiaster. Over een scène in een zwembad terwijl de zwaartekracht wegvalt: „Waanzinnig! Het opnemen was verschrikkelijk: tweeënhalve week zestien uur per dag in een watertank. Op en neer, ondersteboven, water in mijn neus: miserabel. Maar het was ’t absoluut waard.” Hoe haar eerste seksscène beviel? „Ik was erg nerveus, maar zodra ik op de set was begreep ik hoe belachelijk dat was. Weinig is minder sexy dan het opnemen van een seksscène. Dat gaat heel onhandig en is eigenlijk best geestig.”