Recensie

Strijdliederen van New Model Army klinken vermoeid

De Britse band speelt hun politieke punk en melancholische folk nog altijd in kleine zalen, maar New Model Army klinkt matter dan normaal.

New Model Army in 2015. Foto Laura Jamieson / CC BY-SA

Ze bestaan al sinds 1980 en toeren sindsdien onvermoeibaar door Europa. Anders dan generatiegenoten U2 is de Britse band New Model Army nooit een stadionact geworden, maar spelen ze hun mix van politieke punk en melancholische folk nog altijd in kleine zalen. De band uit Bradford is te compromisloos en heeft te weinig glamour om een commercieel succes te worden. „De lelijkste band die er is”, zo werden ze ooit aangekondigd in het BBC-programma The Tube.

Ondanks zijn ontbrekende voortand en zijn slissende dictie heeft zanger Justin Sullivan een groot charisma. Hij mag dan zestig zijn, hij spuwt zijn teksten nog steeds met jeugdige woede de zaal in. Thema’s als oorlog, werkeloosheid en het grauwe bestaan in ‘small town England’ hebben hun actualiteit nog niet verloren. Het trouwe legioen fans heeft bij ieder nummer een eigen gebarentaal bedacht, bij voorkeur uitgevoerd terwijl ze tweehoog op elkaars schouders staan.

De eerste helft van de set bestaat vooral uit nummers van het nieuwe album Winter – liedjes die stemmig en bedachtzaam zijn, maar de intensiteit van het oude materiaal missen. Pas bij klassiekers als ‘No rest’ en ‘Stupid questions’ komt het leger een beetje op stoom – al vergeet Sullivan bij dat laatste nummer zijn tekst. Zijn strijdliederen klinker matter dan normaal, zijn ogen priemen minder fel de zaal in. Het optreden in Amsterdam is de laatste van de tour, bij het leger is de vermoeidheid nu toch zichtbaar toegeslagen.