Pathologisch

X&Y In de marge van het wereldnieuws proberen gewone mensen, X&Y, indruk op elkaar te maken, iets netjes op te lossen of wanhopig hun hachje te redden.

Op een lome zondagochtend vertelt Ans Johan over een pathologische leugenaar die ze heeft gekend in haar studententijd. Een studiegenoot van haar toenmalige vriend had een vriendin die geneeskunde studeerde. Tijdens haar co-schappen stond ze elke ochtend om half zes op en kwam ze laat thuis met heroïsche verhalen over het harde leven van een beginnend arts. Haar co-schappen waren de reden dat ze niet met haar vriend op vakantie kon, en ’s avonds moest ze altijd vroeg naar bed. Achteraf bleek dat zij de enige was van haar jaar die nog niet aan haar co-schappen had mogen beginnen, omdat ze een aantal vakken nog niet had gehaald. Twee jaar lang had ze lummelend doorgebracht in bibliotheekzalen en winkelstraten.

Toen het uitkwam, zegt Ans, bleven zij en haar vriend nog een jaar bij elkaar, maar het lukte hem niet meer haar te vertrouwen. En zij heeft daarna ook nooit meer een relatie gehad.

Johan, die nooit erg lang kan luisteren, heeft niet zo’n zin om over dat geschonden vertrouwen door te praten. Hij zegt dat hij ook een pathologische leugenaar kent, Ronny. Ronny is min of meer een vriend van hem. Hij straalt ontzettend graag glamour uit, zegt Johan. Wie hem voor het eerst ontmoet, ziet een man met een geweldig cv, een man die het gemaakt heeft. Op zeker moment had het bedrijf waar hij werkt hem gevraagd in Californië een nieuwe bedrijfspoot op te zetten. Er kwam een afscheidsfeest voor zijn vrienden. Voor de grap droeg hij die avond een superglimmend pak dat hem nog goed stond ook. Op zijn Facebookwall kwam een hele zwik foto’s. Je had erbij willen zijn als je ze zag. Vervolgens verschenen er foto’s van Venice Beach, de pier van Santa Monica, mooi opgemaakte borden met zeevruchten. ‘Cool, Ronny’, had men eronder geschreven. ‘Jij leidt tenminste het goede leven!’

Maar een week later hadden ze Ronny zien fietsen, ’s avonds laat in de buurt van een avondwinkel. Hij had een muts op en een grote zonnebril, maar hij werd herkend aan zijn houding, en aan zijn fiets met dubbele stang.

Ans kent dit verhaal allang. Ze kent ook Ronny. Ze weet dat hij naar Amerika zou gaan en uiteindelijk niet ging. Maar die Facebookpagina, de fiets, de muts en de zonnebril zijn nieuw, en ze vraagt zich af of er in de tijd dat dit verhaal speelt eigenlijk al Facebook was. Ze weet vrijwel zeker van niet.