Column

Gourmetten

Zoals ieder jaar in december stond mijn moeder (85) voor een bijna niet te beklimmen berg, een enorm project dat ze zichzelf had opgelegd en dat ze zich niet liet afpakken: het verzorgen van een kerstdiner. De dag waarop we elkaar zouden treffen stond al een jaar vast. Aan het eind van het vorige kerstdiner - we aten koude schotel en sla, ze kondigde alvast aan dat ze dat nooit meer ging koken – had ze met een zucht de nieuwe scheurkalender gepakt en heel nadrukkelijk de volgende Eerste Kerstdag omcirkeld.

„Hebben jullie het ook genoteerd?”

Een paar weken geleden schafte ze bij Beter Horen een armband aan met daarin een verborgen microfoontje dat in contact stond met haar gehoorapparaat.

„Het filtert achtergrondgeluiden uit de geluidsstroom”, zei ze. „Als ik tijdens het eten met iemand praat en ik versta het niet houd ik gewoon mijn arm in de richting van het gesprek.”

Ze had het ding getest tijdens een bijeenkomst van haar breiclub, het resultaat was niet waarop ze had gehoopt.

„Je kunt geen trui breien en tegelijkertijd je arm strekken. Ik werd ook knettergek van dat getik van die breipennen.”

Dan het eten. Nadat ze eerder ‘een met pruimen gevulde kalkoen’, ‘een rollade’ en ‘een haas of een ander klein dier’ had aangekondigd kwam ze vorige week met iets nieuws dat in ieder geval niet kon mislukken.

„We gaan dit jaar fonduen”, zei ze.

„Fonduen…”, herhaalde ik.

„Ja”, zei ze, „gezellig met z’n allen boven zo’n pan.”

Ik wist niet of een pan kokende olie een goed idee was met haar trilarmen en verder een slechtziende, een dreumes en wat bewezen onhandigerds aan tafel. Om haar niet te hard aan te vallen gooide ik het op haar armband met richtmicrofoon.

„Dan hoor je de hele avond gesis.”

Gisteren, ze had er nachten van wakker gelegen, belde ze weer.

„We gaan dit jaar niet fonduen”, zei ze. „Ik tril al als ik een brief ga posten. Voor hetzelfde geld stoot ik die pan met kokende olie om over een van de kleinkinderen. Nee, dat wil ik niet op mijn geweten hebben…”

„En nu?”, vroeg ik.

„Gourmetten!” zei ze. „Dan heeft iedereen z’n eigen pannetje, als het dan mislukt is het je eigen schuld.”

Een uur later had ik haar weer aan de lijn.

„Vind jij één pannetje ook zo weinig? Ik denk erover om een gourmetset te lenen bij de buren. Als dat lukt hebben we allemaal twee pannetjes…”

Ze hing op met de mededeling dat ze op Eerste Kerstdag niets negatiefs over ‘gourmetten’ wilde horen. Dat ging waarschijnlijk wel lukken, ze was haar armband met richtmicrofoon kwijt.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.