Winnaar ‘Mijn mooiste foto uit 2016’: Een portret van Alopecia, een haarziekte

Corina Bouweriks uit Bussum wint met haar foto Een portret van Alopecia, een haarziekte de vakjuryprijs van de NRC Fotowedstrijd van december. Zij is hiermee de twaalfde en laatste themawinnaar van dit jaar. Voor de gelegenheid gebeurde de jurering live, in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam.

Corina Bouweriks

“Hier is niks gestileerds aan, dit is heel erg echt”, zei gastjurylid en Zilveren Camera-winnares Marielle van Uitert. “Het gaat ook om wat je voelt bij een foto. En dat is hier heel veel.” “Mooi, die verstilling en die verwondering die het oproept”, was een opmerking uit het publiek, dat ook mocht reageren op de foto’s. “Wat is hier gebeurd? En: is het een meisje, of toch een jongetje?”

“Dit is Nick, een jongetje van vijf jaar”, vertelt Corina Bouweriks. “Nick heeft de haarziekte alopecia en is vrijwel van de ene op de andere dag al zijn haar kwijtgeraakt. In zijn handen heeft hij een vlecht van een van zijn twee zusjes. Zij had haar lange haar afgeknipt om dat te doneren aan de Stichting Haarwensen. Die maakt daar gratis pruiken van voor kinderen die om wat voor reden dan ook kaal geworden zijn.”

Met of zonder haar

“Ik heb een hele serie gemaakt van kinderen met alopecia, als onderdeel van de Masterclass Documentaire Fotografie die ik afgelopen jaar volgde, bij Noorderlicht in Groningen. Het is natuurlijk heel persoonlijk, zo’n foto. Dus ik heb ze zelf laten kiezen: wil je mét of zonder haarstuk op de foto? Ze reageerden stuk voor stuk: ‘Ik wil laten zien wie ik écht ben.’ Geen haarstuk dus. Geweldig, die kracht en die schoonheid bij die kinderen.”

Een soort rust

“Mijn voorkeur ligt heel erg bij zwart-witfotografie. Misschien een tic van mij. Als ik hier nu zo in mijn huis rondkijk, is eigenlijk ook alles zwart-wit. Ha, er staat nu één rode tas en dat stoort me vreselijk. Hetzelfde heb ik met fotografie. Zwart-wit legt de focus op waar het echt om gaat, zonder dat je afgeleid wordt. Er komt een soort rust in.”

Emoties vangen

Bouweriks heeft kort geleden haar baan opgezegd om zich volledig op fotografie te richten. “Ik heb jarenlang van alles geprobeerd, maar ben nu uiteindelijk toch weer bij portretten uitgekomen. Dat is blijkbaar toch mijn ding. Emoties vangen van gewone mensen. De tijd nemen om echt naar iemand te kijken, te zoeken naar iets bijzonders. En daarmee dingen vertellen. Mensen aan het denken zetten door een foto – mooi dat dat kan.”