Column

Verboeren

Vroeger, in de tijd dat we allemaal nog van nature mindfull waren en luisterden naar ons lichaam en nog wisten waar ons eten vandaan kwam. Vroeger, toen vergeten groenten nog niet vergeten waren, maar gewoon bedoeld voor arme mensen. Vroeger, toen er nog geen supermarkten bestonden omdat het woord ‘super’ nog niet gebruikt werd, omdat er niets super was. In die gezegende tijd gingen moeders naar de groetenboer (voorheen groenteboer) en de melkboer. En die kleine middenstanders werden boer genoemd, omdat ze van oorsprong ook echt boeren waren.

Nu, in een tijd dat ‘mensen die iets verkopen’ toch in de eerste plaats in de retail zitten en waarschijnlijk een conceptstore hebben en waarschijnlijk zoeken naar een balans tussen food en non-food, mist men de boer. Met zijn rode wangen en zijn eerlijke knuisten waarmee hij een half uur geleden nog radijzen uit de grond heeft lopen rukken.

Dit soort boeren kun je alleen nog zien op de open dag van de boerderij, of anders op de plaatjes in de supermarkt, met teksten als „Evert Grondslag teelt Elstar appels voor Albert Heijn” erbij.

Vanwege het gemis aan boeren zijn er elders boeren bij verzonnen. Neem de keukenshowroom. Dat wordt nu toch vrij algemeen ‘de keukenboer’ genoemd. Dat is weliswaar een extreem lelijk en deprimerend woord, maar dat was ‘keukenshowroom’ ook. Maar ‘keukenboer’ klinkt goedkoper, alsof de middle man ertussenuit is gehaald.

Vanwege deze goedkope en toch gezonde bijsmaak, is niet alleen de keukenretailbranche onderhevig aan verboering. Allerlei moderne en dure dingen worden verboerd. Zo bestaat de computerboer. De stoelenboer. En de fitnessboer. En zelfs (dit vond ik verrassend), kwam ik op internet mensen tegen die het over ‘de yogaboer’ hadden. ‘Softwareboer’! Dat bestaat gewoon.

Het is dus inmiddels niet meer de vraag wat je allemaal kunt verboeren, maar meer wat je níet kunt verboeren. Ongeveer het enige wat mij lastig lijkt is ‘koffieboer’, omdat dat toch in de eerste plaats refereert aan iemand die daadwerkelijk koffiebonen verbouwt. Dus om die man met die baard en die schort en dat espresso-apparaat dan ook een koffieboer te noemen – dat werkt niet. Hoewel je dat makkelijk zou kunnen omzeilen door deze persoon ‘espressoboer’ te noemen, of ‘cappuccinoboer’.

Paulien Cornelisse is schrijver en cabaretier.