Column

Masseur

Ajax-PSV is nooit een echte kraker geworden. Niet half zo beladen als Ajax-Feyenoord. Of toch misschien heel even toen Johan Cruijff en Jan van Beveren met elkaar hopeloos overhoop lagen. De meest klasrijke doelman van het Nederlandse voetbal werd zelfs bij Oranje geboycot door de Ajax-clan. Donkere pagina’s uit de historie. De antagonisten zijn inmiddels dood en dat verdiende geen van beiden.

Ook deze zondag staat de wereld niet stil, zelfs niet in de Arena. PSV spreekt bij Amsterdammers niet tot de verbeelding. In Eindhoven wel, maar het is verbeelding zonder tanden. Geroezemoes bij een stukje taart. Anders dan Feyenoord zijn Ajax en PSV geen botsende culturen. Contrasten tussen de twee clubs zijn er wel, maar in de resultaten zijn ze elkaar waard. De dubbele landstitel van PSV heeft veel vreugde gebracht in Brabant, maar het spel van Ajax is avontuurlijker en subtieler. Strijd versus kunst.

De bekernederlaag van Ajax tegen Cambuur is een smet op het blazoen, maar daartegenover staan spetterende wedstrijden met Kasper Dolberg als ballerino en Lasse Schöne als scorende architect. PSV spettert dit seizoen wat minder. De Mexicanen fluoresceren niet meer en Luuk de Jong is uit vorm. Het Eindhovense collectief met de klemtoon op de defensie is soms een gatenkaas.

Nog een contrast: de directie van Ajax is veeleer onzichtbaar in het dagelijkse beleid. De voetbalmannen op het veld dirigeren de boel. PSV heeft met Toon Gerbrands als grote baas een praatzieke filosoof die zich graag wentelt in hogere sferen. Een docerende academicus die in stadhuiswoorden spreekt over de beoordeling van het proces. Het proces: proef het woord en denk aan clubicoon Berry van Aerle. Had iemand het in zijn tijd over een proces gehad, dan was de charmante back de Herdgang linea recta ontvlucht. De directie van PSV is behangen met dure woorden, zelfs met een holistisch sausje erover. Dan haken voetballers af.

De coaches van Ajax en PSV zijn verbonden door een vlies beschaving. Al is Peter Bosz harder en kribbiger, polemisch aanvalslustiger. Phillip Cocu is meer een zacht kabbelend beekje dat uitnodigt tot warme oevergesprekken. Cocu heeft nooit leren schreeuwen, ook niet toen hij als voetballer furore maakte bij Barcelona en Oranje. De coach van PSV ademt in alle omstandigheden sereniteit, wat niet hetzelfde is als gebrek aan persoonlijkheid. De spelers houden van hun coach. Het vertrouwen in Cocu is bij de spelersgroep ongeschonden, ook toen de directie even een beroep deed op Guus Hiddink als notoire koffiedrinker en klankbord. Guus hield zich wijselijk op de achtergrond.

Of het vertrouwen van de directie in Cocu even solide is, valt nog af te wachten. In het cenakel (altijd rioolgevoelig) wordt soms geklaagd over de behoudende speelwijze van Cocu. Iets te weinig roekeloosheid. Het is een intentieproces met een kwaadaardige klank. PSV heeft niet het aanvallend vermogen van Ajax. In de spits loopt geen goudhaantje als Dolberg. Cocu haalt het maximum uit zijn elftal ook nu het tekenen geeft van metaalmoeheid na opeenvolgende successen. PSV heeft vooral een masseur met magische handen nodig.

Peter Bosz oogt zelfzeker met zijn licht baroneske ontoegankelijkheid. Schijn? Als het uitzicht op de titel wegvalt, hangt ook hij.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.