Column

Het stemt mij droef

Natuurlijk is het een kosmische onrechtvaardigheid dat we het aan de Amerikanen moeten overlaten om de president van de Verenigde Staten te kiezen. Wat weten Amerikanen nou van de wereld? Die denken dat Holland de hoofdstad is van Brussel en dat je vanuit je keukenraam in Alaska Rusland kunt zien. En terwijl het buitenland hen nog minder interesseert dan exotische sporten als soccer, hockey op een grasveld en rondjes racen op schaatsen, kiezen ze de leider van de vrije wereld, de opperbevelhebber van de grootste nucleaire mogendheid, de man die meer invloed heeft op het dagelijks leven in de rest van de wereld dan wie ook maar ter wereld.

Nu de benoemingen op de regeringsposten in het kabinet van Trump zo’n beetje rond zijn, wordt het steeds duidelijker welk buitenlands beleid hij voor ogen heeft en wat de gevolgen van zijn uitverkiezing zullen zijn voor ons leven in Europa en in Nederland. Terwijl hij overduidelijk niet van zins is iets te doen aan de desastreuze klimaatverandering, benoemt hij oliebaronnen met goede contacten met Rusland op sleutelposities. Hij is mede dankzij Russische inmenging verkozen en is een verklaard bewonderaar van de stijl van leiderschap die Poetin tentoonspreidt.

Poetins strategie is er al jaren op gericht om Europa te verzwakken door de Unie uit elkaar te spelen. Daarom wordt Le Pen gefinancierd door een bank met goede connecties in het Kremlin. Daarom steunt hij het verzet tegen Merkel in Duitsland. Eurosceptische partijen in Italië, zoals de MoVimento 5 Stelle en Lega Nord, onderhouden vriendschappelijke banden met Moskou. Poetin schrikt er niet voor terug om Syrië te bombarderen met als doel om zoveel mogelijk vluchtelingen te creëren, omdat hij heeft gezien dat niets de Europese eenheid zozeer onder druk zet als een toestroom van asielzoekers.

Trump wordt Poetins nieuwe bondgenoot. Trump steunt de Brexit. Hij gelooft niet in de Europese Unie. „De mensen hebben er genoeg van,” zei hij. Zijn beoogd onderminister van Buitenlandse Zaken, Bolton, nam het op voor Wilders na diens veroordeling. Trump vindt dat de Europese bondgenoten hun verplichtingen niet nakomen en het is geen automatisme voor hem dat Amerika de Europese belangen blijft beschermen.

Vanaf januari zitten we op ons Europees continent gevangen tussen een Russische autocraat die ons kapot wil maken en een Amerikaanse president die daar alle begrip voor kan opbrengen en die bereid is daar ook actief aan mee te werken. Deze urgente dreiging van buitenaf komt op een moment dat de Unie op haar kwetsbaarst is. Al zou de gedachte ons moeten sterken dat de president van de Russische Federatie ons kennelijk machtig en inspirerend genoeg vindt om alles in het werk te stellen om ons te verzwakken, ontbreekt het ons aan de eenheid en het zelfvertrouwen die nodig zijn om de bedreiging van ons voortbestaan het hoofd te bieden.

Het tergend trage, ontroerend onhandige, irritant bureaucratische proces van Europese eenwording, dat zeventig jaar vrede heeft gebracht op ons continent, is een van de mooiste en heldhaftigste ondernemingen die ooit door de mensheid in gang zijn gezet. De gedachte dat deze utopie zal worden vernietigd door autocratische en fascistische krachten, stemt mij diep droef.

Een satirische site bracht net na de verkiezingsoverwinning van Trump het nepnieuws dat de koningin van Engeland had besloten om de Amerikaanse onafhankelijkheid terug te draaien. Het was een leuk experiment geweest, maar het was duidelijk dat het was mislukt. Ik betrapte mijzelf erop dat ik heel even hoopte dat het bericht waar was.