Commentaar

Schande van Aleppo mag niet leiden tot nietsdoen

De lijst is lang. De lijst gruweldaden, waarvan de Syrische president Assad zich in de afgelopen vijf jaar heeft bediend om het verzet tegen zijn regime te breken, bestaat onder andere uit: maandenlange bombardementen op steden, het gebruik van vat- en brandbommen en chemische wapens. Tijdens die bombardementen werden scholen en ziekenhuizen onder vuur genomen, evenals hulpkonvooien en hulpverleners.

De afgelopen vijf maanden ging alle aandacht uit naar de strijd om Oost-Aleppo, dat in handen was van rebellen. De slotfase van dat gevecht brengt nog meer gruweldaden met zich mee. Er zitten honderden mensen klem onder het puin, onder wie veel kinderen. Er is geen water, geen elektriciteit. In een etmaal raakten 10.000 inwoners ontheemd, in de afgelopen dagen sloegen in totaal 37.000 mensen op de vlucht. Veel mensen die aankomen in inderhaast geïmproviseerde kampen in het westelijke deel van de stad verkeren in shock.

De VN hebben ook aanwijzingen – er komt geen einde aan Assads lijst – dat burgers in Oost-Aleppo in hun huizen worden geëxecuteerd. Bij één actie zou het gaan om 82 burgers, waaronder 11 vrouwen en 13 kinderen. De VN wijzen er ook al een paar dagen op dat er honderden mannen zoek zijn. De berichten van de VN roepen herinneringen op aan de executies in de bossen rond Srebrenica in de zomer van 1995.

De berichten over executies onderstrepen nog eens het cynisme van oorlogvoerende partijen. Schier eindeloze onderhandelingsrondes om te komen tot een staakt-het-vuren in de afgelopen maanden draaiden steeds op niets uit. Terwijl de Amerikanen en Russen met elkaar aan tafel zaten, zette Assad, met hulp van diezelfde Russen, de oorlogsmachine in een steeds hogere versnelling en overschreed daarbij de ene morele grens na de andere. De aangekondigde wapenstilstand van dinsdagavond deed daar niets aan af. Te weinig, te laat.

Het is een internationale schande dat Assad zijn gang kan gaan. Het is anno 2016 nog steeds mogelijk dat een staatshoofd honderdduizenden eigen burgers laat vermoorden en dat hem daarbij niets in de weg gelegd wordt, zolang hij maar de steun heeft van een VN-vetomacht. Van hoogdravende mondiale idealen over vrede, veiligheid en solidariteit blijft zo niets over.

Kan de wereldgemeenschap dan helemaal niets? Jawel. De wereld kan helpen en de wereld kan het onrecht registreren in de hoop dat ooit nog iemand ter verantwoording geroepen kan worden. Hoe moeizaam dat ook is en hoe futiel dat in het licht van de eindeloze lijst gruweldaden dezer dagen ook lijkt.