Zo doet The New York Times verslag na de brand in Oakland

De krant kiest voor een onconventionele aanpak. Een artikel? Waarom niet eens iets anders?

Het uitgebrande warenhuis in Oakland Eric Risberg/AP

Na de brand in het Ghost Ship-kunstcentrum in Oakland op 2 december dit jaar deed The New York Times in eerste instantie wat het al jaren doet bij grote gebeurtenissen: journalisten erop af sturen om dingen uit te zoeken en artikelen te maken. Er werd een aantal verslaggevers op het vliegtuig naar de stad aan de westkust gezet. Ze spraken met overlevenden, politici, hulpverleners en publiceerden hun bevindingen.

Maar ongeveer een week na de ramp, waarbij 36 doden vielen, besloot de krant de verslaggeving radicaal om te gooien. Want waarom moest het journalistenteam ter plekke per se haar bevindingen in een eindproduct delen? Konden de verslaggevers niet persoonlijk gevolgd worden in hun onderzoek naar wat er misging in Oakland, terwijl ze de puzzelstukjes bij elkaar probeerden te leggen?

Experimentele journalistiek

De krant durfde het aan, wat leidde tot een opmerkelijk staaltje experimentele journalistiek. In drie ‘hoofdstukken’ met verschillende updates delen de verschillende verslaggevers in de ik-vorm wat ze ontdekt hebben, wat lastig hard te krijgen is, en hoe ze het ontdekt hebben. En vooral: wat hun volgende stap gaat worden.

Dus een verslaggever schrijft een stukje over wat hij heeft geleerd na een gesprek met de brandweercommandant. Een andere zoekt uit of er meer Ghost Ship-achtige locaties zijn en vertelt over zijn zoektocht. Vervolgens vertelt hij dat hij op zoek gaat naar meer kunstenaars in de regio Oakland. En ondertussen wordt aan lezers gevraagd input te mailen- die met bakken binnenkomt (van architecten tot advocaten) en vervolgens ook echt gebruikt wordt. Zo meldde een lezer dat ze op heel veel plekken in Oakland gewoond heeft waar de brandveiligheid vaak niet in orde was. De krant belde haar op voor meer informatie.

Benauwd

Ook de grafische redactie van de krant werkt in het derde hoofdstuk mee om in beeld te brengen hoe het kwam dat het gebouw zo brandgevaarlijk was. Door de plaatjes van de smalle trappen en diepe kelders wordt de benauwdheid van de onoverzichtelijke plek goed duidelijk. Zo schuift in meerdere delen langzaam de puzzel in elkaar, waardoor beangstigend goed duidelijk wordt welke cruciale samenloop van factoren ervoor zorgde dat de brand zo dodelijk was.

En voorlopig is de krant nog niet klaar. Aan het einde van hoofdstuk drie vertelt het team op zoek te zijn naar overlevenden. Het is wachten op de vierde update.

Klik hier voor deel 1, deel 2 en deel 3.

    • Milo van Bokkum