Recensie

Rouwproces van New Yorkse reclameman

Hoewel Collateral Beauty steevast naar tranen hengelt, blijft de film toch niet steken in weeïgheid. De film lijkt vooral bedoeld om te laten zien dat Will Smith heus wel kan acteren. ●●●

Hoewel Collateral Beauty steevast naar tranen hengelt, blijft de film toch niet steken in weeïgheid. Als reclameman Howard (Will Smith) zijn dochtertje verliest, raakt hij volledig in zichzelf gekeerd. Uit eigenbelang huren zijn collega’s amateur-acteurs in om de Tijd, de Dood en de Liefde te spelen: figuren aan wie Howard in zijn bodemloze verdriet boze brieven richt. Via zijn ontmoetingen met deze acteurs begint hij langzaam aan zijn lang uitgestelde rouwverwerking.

Zijn collega’s die de acteurs begeleiden, krijgen zelf ook te maken met dodelijke ziektes, gefnuikte liefde en de tijd die onverbiddelijk doortikt: Collateral Beauty is net zo geconstrueerd als de bouwwerken van dominosteentjes die Howard in zijn kantoor opzet.

Lees ook het interview met Will Smith: ‘Beroemd zijn is heerlijk. Echt waar’

De film lijkt vooral bedoeld om te laten zien dat Will Smith heus wel kan acteren en verdriet kan spelen. Dat is een beetje ergerlijk maar gelukkig zijn de bijrollen zeer luxe bezet. Edward Norton, Kate Winslet en Helen Mirren redden de film nipt van een overdosis suiker.