Notaris

Nu je voor een begrijpelijk testament of samenlevingscontract ook naar de Hema kunt, zoeken notarissen de publiciteit, die ze met zelfgemaakte nieuwtjes nog krijgen ook. Het Netwerk Notarissen kwam met de jaarlijkse ‘familiemonitor’, die dit jaar nog alarmerender is dan in voorgaande jaren toen de conclusies ook al niet vrolijk waren.

„Een kwart van de Nederlanders viert dit jaar geen Kerst met de familie”, hoorde ik Lucienne van der Geld van dat Netwerk Notarissen op Radio 1 kwetteren. Ze klonk door alle aandacht haast triomfantelijk: „Meer dan de helft van de Nederlanders heeft geen contact meer met een of meerdere familieleden, voornamelijk broers en zussen. De belangrijkste reden is ruzie over geld.”

De boodschap was duidelijk: praat tijdens de feestdagen niet over geld, maar regel de zaken lekker bij de notaris. Op Twitter gooiden de notarissen er voor de zekerheid ook nog een pikante verwijzing naar hun familiemonitor uit: ‘Ruzie tussen Dirk Kuijt en moeder is bijgelegd. Dat is goed nieuws!’

Als het niet zo treurig was, zou ik erom hebben moeten lachen. Uit ons eigen eigen familiemonitortje herinner ik me juist een Kerst met ruzie door een notaris.

Na de dood van mijn vader groeide bij mijn moeder de behoefte om ‘alles’ bij de plaatselijke notaris goed te regelen. Misschien dat het kwam doordat er niets te verdelen valt, maar het bleek voor haar kinderen haast onmogelijk om een datum te vinden waarop ze gelijktijdig in zijn statige villaatje konden zijn om alles te ondertekenen.

En die notaris ondertussen mijn moeder maar opfokken met brieven, telefoontjes, verstrijkende ultimata en de dreiging van een oplopende rekening.

„Dwingend aankaarten bij de dis!”, liet hij haar vlak voor de Kerst weten.

„Ik snap niet dat het niet lukt om iedereen bij elkaar te krijgen”, zei mijn moeder tijdens het eten waarbij iedereen aanwezig was. „Als niet alles heel snel op papier staat wacht jullie straks niets dan ellende.” Ze was er zelf alvast ‘hondsmoe’ van geworden, zelfs het aansnijden van de rollade lukte door de spanningen niet meer.

Na eerst een hele tijd woedend naar elkaar te hebben gewezen vonden we elkaar uiteindelijk in onze afkeer van de notaris, die toen we hem een paar weken later dan eindelijk troffen ook in het echt nogal dwingend bleek te zijn. Hij bleef maar emmeren over het idee dat mensen te makkelijk over notariële aktes dachten.

Later, als we geen ruzie kregen over de bezittingen die mijn moeder niet heeft, zouden we beslist nog eens aan hem denken.

En aan zijn rekening.