Opinie

Een lelijke kersttrui. Moet dat nou, op kantoor?

Column Japke-d. Bouma We worden overspoeld met kantoorclichés. Worden we daar beter van, vraagt Japke-d. Bouma zich wekelijks af.

Jongens, zet je schrap want hij komt er weer aan: de lelijke kersttruiendag op kantoor. Dit jaar staat hij gepland voor vrijdag 16 december, dus je hebt nog een dag om je voor te bereiden. De lelijke kersttruiendag is een traditie die zich vanuit het angelsaksische kantoorleven naar Nederland heeft geworsteld en waarbij het de bedoeling is dat iedereen een lelijke kersttrui aantrekt naar kantoor. En dan bedoel ik niet stiekem tóch sexy, maar écht lelijk. Dus een trui met roze eenhoorns, flikkerende lichtjes, rendieren die sneeuwballen braken, bungelende kerstklokken en andere dingen die niet op truien thuishoren tenzij je vier bent.

Ik heb het even nagevraagd, maar het is verplicht eraan mee te doen. Waarom? Omdat het de enige dag is dat truien op kantoor zijn toegestaan. Als er een lelijke kersttruiendag op je werk is, kan je al die andere dagen van het jaar de lelijke truien naar huis terugsturen. Maar het is ook voor het goede doel – je moet geld inzamelen voor ‘Save the Children’ – én het is natuurlijk ook een goed doel dat bepaalde collega’s zich juist eens wat meer bedekken.

Verder is lelijke kersttruiendag een mooie test hoe leuk je collega’s zijn. Gaan ze er cynisch over zitten doen, dan weet je dat het saaie eikels zijn en dat je hen ook niet hoeft te vragen als er weer eens een voetbaltoto moet worden verdeeld of een fles champagne op moet. Maar het is ook gewoon verrassend om te zien hoe je collega’s er ineens uit kunnen zien in een wollen setting. Ik verheug me zelf bijvoorbeeld enorm op mijn baas in een grote pluizige onesie met kerstballen.

Met een beetje mazzel krijgt bovendien de JUISTE collega het er heel warm van – denk Mark Darcy in Bridget Jones – en moet het allemaal uit. In die zin kan de lelijke kersttrui het begin zijn van stormachtige, romantische kantooravonturen.

Natuurlijk gaat dit niet gebeuren, DAT WEET IK OOK WEL, maar je houdt toch hoop. Waarschijnlijker is dat die ene hysterische collega aan wie je je het hele jaar al zo ergert, kirrend door de gang loopt om iedereen te verzamelen voor de vreselijke groepsfoto, ben je vóór de lunch al misselijk van de borstplaat en wil je dan al iedereen aan een fonduevork door het frituurvet trekken. En dan moet de kerstborrel nog beginnen.

Lees ook Japke-d’s column van vorige week: Werken op een flexplek, dat is de hel

Maar ook dát heeft weer een functie. Sterker nog, dat is het mooiste van lelijke kersttruiendag: dat daarna álles meevalt. Als je de lelijke kersttrui overleeft, weet je dat je daarna alleen nog maar Kerst, je schoonfamilie, het gourmetten, het vuurwerk, Nieuwjaarsdag en de eindeloze maand februari hoeft te doorstaan en dat daarna het grote genieten alweer begint. Op die manier is lelijke kerstruiendag het startschot voor de laatste, vreselijke stuiptrekking van alle ellende des levens, een catharsis, waar je als een feniks uit kan herrijzen.

Ik denk daarom dat er nog best wat ellende bij kan vrijdag, en ik stel voor om ook witte leggings, teenslippers, roos op de schouders, windjacks, bergschoenen, scrum masters, vouwfietsen, rijstwafels en zelf meegebrachte quinoa-salades toe te staan. Verder draaien we volcontinu Mariah Carey, spuiten we nepsneeuw de gangen in en komt Gordon een rentreeconcert geven. Want er is weinig zo mooi op kantoor, als samen de ellende trotseren.

Meer #kantoorclichés op Twitter via @japked