Recensie

In goed gezelschap met zingende olifant en dansende big

De vader van een van de kandidaten van de talentenjacht in Sing is niet blij met diens ambities om zanger te worden.

Je kunt geen televisie aanzetten of er is op wel zeventien zenders tegelijkertijd een zangwedstrijd of talentenjacht gaande. Sing is de animatiefilm die daar liefdevol de draak mee steekt, en tegelijkertijd iets belangrijkers laat zien (en horen): hoe graag we allemaal zingen. Bij de afwas, op een straathoek, als we ons onbespied wanen, stiekem dromend van het grootste podium van de stad.

Theaterdirecteur Buster Moon, een koala met de stem van Matthew McConaughey, is een personage met een lange traditie in de geschiedenis van de musical. Zijn music hall is een van de laatste entertainmentpaleizen aan de Amerikaanse westkust, maar de bank en louche geldschieters azen op zijn recette en op het stukje dure grond waarop zijn droomfabriek staat. Een talentenjacht moet uitkomst bieden. De bom onder het geheel is het glazen oog van secretaresse hagedis dat stuiterend over het toetsenbord wat extra nullen aan het te winnen prijzenbedrag heeft toegevoegd. Voor zoveel geld komen de kandidaten hun huis wel uit, maar het belang van vriendschap vormt de moraal van het verhaal.

Sing biedt pretentieloos vermaak, met een fijne stemmencast, waaronder Scarlett Johansson als een punky stekelvarken, Reese Witherspoon als swingend mama-big, Seth MacFarlane als maffioso-muis met Frank Sinatra-aspiraties en Tori Kelly als verlegen olifant.

Plot en verhaal zijn aantrekkelijk simplistisch. Maar nooit krijg je het gevoel dat er echt iets op het spel staat in het verhaal. De meeste aandacht gaat naar de eindeloze playlist: van klassiekers als Let’s Face the Music and Dance en My Way tot Taylor Swifts Shake It Off. Ook de 3D-effecten trekken veel aandacht: met onder meer een ballet van lichtgevende inktvissen, als hommage aan de choreografieën van Busby Berkeley.