Recensie

Help, de kazen zijn in het ravijn gestort

Je vraagt je af of de regisseur een film heeft gemaakt voor hedendaagse kinderen of voor melancholische Zwitserse grootouders. ●●

Er zitten weinig wolven in kinderfilm Sepp, de wolvenvriend. Wel veel kaas, koebellen en Alpenweiden. De film is gebaseerd op een in Zwitserland bekend kinderboek uit 1945 over kleine dierenvriend Ursli, in de Nederlandse versie Sepp gedoopt. Het jongetje verblijft ’s zomers in de Zwitserse bergen: hij hoedt er geiten, zijn ouders maken kaas. Op de terugweg naar het dorp, waar ze de winter doorbrengen, storten de kazen van Sepps familie in een ravijn. Een winter vol armoede wacht, ook doordat de lokale winkelier en zijn zoontje misbruik maken van de situatie.

De zomerse alpenweiden in dit klassieke sprookje doen idyllisch aan en het winterse bergdorpje past perfect bij het seizoen. Maar je vraagt je af of de regisseur een film heeft gemaakt voor hedendaagse kinderen of voor melancholische Zwitserse grootouders. Xavier Koller won in 1990 de Oscar voor Beste buitenlandse film met Journey of Hope, over een Turkse familie die droomt van een beter leven in Zwitserland dankzij een ansichtkaart met een Alpenlandschap. Maar zijn anno 2016 feeërieke berglandschappen voldoende om de kinderfantasie in beweging te krijgen? De vertelwijze en acteerstijl zijn zo belegen, dat je je zelfs met de beste wil van de wereld niet kunt verplaatsen in een wereld waar het hebben van „de grootste koebel” de droom is van ieder kind. Knullige Nederlandse vertalingen zoals ‘Ik sta paf!’ helpen ook niet.