‘Beroemd zijn is heerlijk. Echt waar’

Will Smith

De ster die bekend is van zijn actiefilms en komedies wil met ‘Collateral Beauty’ laten zien dat hij ook ernstig drama aankan. „Ik wil niet blijven hangen in sequels.”

Will Smith als rouwende vader Howard in Collateral Beauty, met De Tijd (Jacob Latimore) op zijn hielen.

Hoofdschuddend vertelt Will Smith (48) wat hij laatst opeens, met een lichte shock, besefte: „Ik zit al dertig jaar in de entertainmentwereld. Mijn eerste rap-album als de Fresh Prince met Jazzy Jeff, dat was in 1986!”

De acteur heeft sindsdien tientallen platen, televisieseries en films gemaakt. En nu is het tijd voor een andere koers. „Door mijn levenservaring kan ik steeds meer authentieke ervaringen voor de camera overbrengen”, zegt Smith, als we hem in New York spreken over zijn nieuwe film Collateral Beauty: een drama over het verlies van een jong kind. Na de recente flop Concussion is dit opnieuw een ernstig project voor de lichtvoetige acteur die juist bekendstaat om komische timing en actiefilms.

„Ik wil nieuw terrein betreden, niet blijven hangen in veilige vervolgfilms. Ik zoek naar de grens van wat nog acceptabel wordt gevonden door kijkers, die al decennia gewend zijn aan een zekere versie van Will Smith.”

Lees de recensie van Collateral Beauty: Rouwproces van New Yorkse reclameman

Intelligente personages

Smith begon als een amusante rapper in de komische serie Fresh Prince of Bel-Air (1990-1995). Dat de acteur meer in zijn mars had bleek halverwege de jaren negentig. De hoofdrollen volgden elkaar snel op in Six Degrees of Separation, Bad Boys, Independence Day, Men in Black en Enemy of the State. Telkens speelde Smith intelligente personages in vermakelijke films, die de producerende studio’s – en de acteur zelf – schatrijk maakten.

Na The Legend of Bagger Vance, een grandioze mislukking, volgden goed beoordeelde rollen in Ali, Hancock en iRobot. Maar een recensie van de film Focus in The New York Times legde destijds de vinger op de zere plek: „Zijn treurige oogopslag en gefluisterde tekst moeten de ontbrekende dramatische kern verhullen.”

Nog steeds was de vraag of Smith – in commercieel opzicht een van de succesvolste acteurs van zijn generatie – ook complexe of controversiële rollen aan zou durven. Quentin Tarantino vroeg hem voor de titelrol in de slavernijfilm Django Unchained. Smith vond het scenario te gewelddadig; hij wilde dat het een liefdesverhaal zou worden, geen wraakwestern. Jamie Foxx nam zijn plaats in. De film won twee Oscars.

Dramatische kern

Wil de acteur in zijn nieuwe films laten zien dat hij heus wel een „dramatische kern” heeft? Elk greintje humor ontbreekt in zijn vertolking van de rouwende vader in Collateral Beauty.

De zoektocht naar serieuze relevantie leidde eerder dit jaar tot een ongemakkelijk moment in de schijnwerpers. Smith en zijn vrouw Jada kregen veel aandacht toen ze de Academy veroordeelden tijdens de ‘OscarsSoWhite’-controverse. Pontificaal bleven ze weg bij het Oscargala.

Smith zegt nu achteraf dat hij slechts wilde waarschuwen voor „een beweging tegen diversiteit en acceptatie”. „Het was frustrerend om die boodschap niet goed over het voetlicht te krijgen. Ik werd gezien als een verwende ster die boos was omdat hij niet was genomineerd. Dat is niet waar.”

Gevraagd naar de schaduwkanten van zijn mondiale faam veert hij op. „Ik vind het heerlijk om beroemd te zijn.” En het is waar: in tegenstelling tot veel grote namen in Hollywood komt Smith altijd vrolijk en ontspannen over. Wat zijn grootmoeder zijn ‘happy-gen’ noemde, voert de boventoon. Maar wellicht dat die innerlijke balans en lichtheid botsen met zijn pogingen om ernstig over te komen op het witte doek.