Recensie

Gergiev laat ‘Die Walküre’ vlammen in vonkenregen

Christine Goerke gaf haar karakter Brünnhilde een extra dimensie met een sterk theatraal charisma. De opera was voorzien van mooie visuals met een toegankelijke beeldtaal.

Een aantal van de Walkuren uit de animatie van kunstenaar Tjarko van der Pol. Tjarko van der Pol

Wagners Die Walküre is bij vlagen het operateske equivalent van een fantasyfilm. In de derde akte scheren Germaanse krijgsgodinnen er op vliegende rossen langs het zwerk, terwijl oppergod Wotan zijn lievelingsdochter Brünnhilde verbant en omringt met een beschermende vlammenzee. Goed idee dus om een concertante uitvoering van het derde bedrijf van beeld te voorzien.

Het KCO vroeg kunstenaar Tjarko van der Pol om animaties te maken voor een metershoog scherm. Mooie visuals waren het, waarin een toegankelijke beeldtaal een diepere laag vond in slimme symboliek. Wijzerloze klokken verbeeldden de goddelijke onsterfelijkheid. De Walküren waren uitgerust met helikopterwieken, een knipoog naar Coppola’s Apocalypse Now. En toch: een dramaturgische meerwaarde hadden de animaties nauwelijks. In hun abstractie bleven het nadrukkelijk illustraties, die tijdens Wagners lange dialogen nogal statisch aandeden.

Lees het interview met Tjarko van der Pol: Hoe teken je een opera in 256 beelden?

Dan zat er meer pit in de zangprestaties van Christine Goerke (Brünnhilde), die haar sonore sopraan en volvette vibrato een extra dimensie gaf met een sterk theatraal charisma. Bariton Michael Volle zette een soevereine Wotan neer.

Met fladderende handgebaren liet Gergiev horen hoe je orkestrale klankweefsels soepel rond vocale lijnen plooit zonder in te boeten aan dramatische stuwing. In de ‘Walkürenritt’ gonsden de strijkers als voetzoekers. De afsluitende ‘Feuerzauber’ liet hij ontvlammen in een vonkenregen.