Recensie

Een sublieme nachtmerrie van een uitvoering

Componist Hans Abrahamsen scoorde een wereldhit met zijn schitterende liedcyclus Let me tell you (2013) voor sopraan Barbara Hannigan. Voor pianist Alexandre Tharaud schreef Abrahamsen zijn nieuwste werk, het pianoconcert Left, alone. Die titel moet je letterlijk nemen: hij componeerde de solopartij alleen voor de linkerhand, in navolging van Ravels beroemde voorbeeld. Die keuze heeft een persoonlijke achtergrond: door een aangeboren afwijking speelt Abrahamsen zelf uitsluitend linkshandig piano.

Abrahamsen bezit het vermogen de tijd stil te zetten, en dat doet hij na de gejaagde, kartelige opening in extremis. Dat is het tegendeel van saai, want in die temporele stasis wemelt het van de fluorescerende details en fluisterpianotonen. De sfeerwisselingen stapelen zich op in een collage van postromantiek, weelderige avant-garde en zelfs een vleugje minimal. Het vijfde deel, tempestuoso, davert dissonant en het slotdeel is een tinkelende sprookjeskermis. Zo vervoerend als de liederen voor Hannigan is Left, alone niet, maar op een afstandelijkere manier evenzeer aantrekkelijk.

Aan Sjostakovitsj’ woeste, modernistische, paranoïde en anti-totalitaire Vierde symfonie is niets afstandelijks. Yannick koos voor een compromisloze en spijkerharde benadering. De Rotterdammers excelleerden in alle uitersten: wat een sublieme nachtmerrie van een uitvoering.