Zonsondergang

Het is de mooiste rode zonsondergang sinds jaren. We lopen in Artis, mijn 3-jarige kleindochter en ik. Sinds haar opa overleden is, nu negen maanden geleden, heeft ze het idee dat hij slaapt op een rode wolk. We kijken naar de rode wolken.

Ineens zegt ze: „Is jouw mamma dood?”

„Ja”, zeg ik, „die is dood.”

„En jouw pappa?”

„Ja, ook.”

„En jouw oma?”

„Ja, die is ook dood.”

„En jouw opa?”

„Jazeker.”

Een kreet van herkenning: „Mijn opa ook!”

Stevig hand in hand lopen wij verder, starend naar de rode lucht. Tot de betovering verbroken wordt door de strak starende blik van een witte steenuil.