Opinie

    • Hugo Camps

Thuis

Europa is nog een maatje te groot voor Feyenoord. Voor AZ eigenlijk ook, dat zal in de volgende ronde blijken. PSV is nergens meer thuis, zelfs niet in eigen stadion, en Ajax speelt voor een Europese troostprijs. Sla de uitgelekte bonussen en salarissen erop na en niet één Nederlandse club kan nog aanspraak maken op een Europees podium. Het realisme doet al geen pijn meer. We zoeken het genot nu in een zeldzame steekvlam en in de huiselijke ambiance van het Nederlandse voetbal. Want ook al werd verloren van Fenerbahçe met de uitschakeling tot gevolg, de Europese midweekwedstrijd van Feyenoord vertederde. Ik wil niet spreken van een roemloze aftocht. De Turken waren te sterk, maar ze werden geholpen door een oerdomme kopbal van rechtsback Rick Karsdorp. Kerstcadeautje.

De wedstrijd was voor twee deelnemers als thuiskomen. Zoals Dick Advocaat na afloop van het duel het veld overstak van de dug-out naar de spelerstunnel, zo lopen boeren over het erf als de oogst binnen is. Zelfverzekerd, met een air van: we hebben er vandaag weer iets van gemaakt. Het land onder een malse dauw en het brood voor het avondmaal is door moeder de vrouw al gesneden. Vredigheid alom.

Ik zie hem graag lopen, onze Dickie. Op zijn korte beentjes, het hoofd met een trotse worp naar achteren geduwd. Al even soeverein als Mark Rutte, de nekspier vol van staatsie.

Pas nu hij een tijdje uit Nederland weg is, weten we weer hoe volkseigen Dick Advocaat is. Nationaal meubilair van deze natie. Aan zijn silhouet hebben we al genoeg om hem te horen spreken en verlegen te zien glimlachen. Meestal met een sluier vocht in de ogen. Meer dan welke coach is Advocaat een oer-Hollander. Lieve man, soms vermomd als keffertje.

De coach doet het goed in Turkije, na een aarzelend begin. Fener draait mee in de top van de competitie en is ook Europees op niveau. Zijn bruuske afscheid van Oranje was genadeloos, maar Advocaat heeft er goed aan gedaan de stal van het Nederlands elftal te verlaten. Dat hij met zijn conduitestaat als assistent van Danny Blind langs de lijn stond te fröbelen, deed pijn aan de ogen. Het was kolder, misschien wel een Belgenmop.

Dondersteen naast een dood lichaam.

Bijna ontroerd was ik door Robin van Persie het veld te zien betreden. Hij, oud-Feyenoorder, Rotterdamser dan de Van Brienenoordbrug, geboren en getogen in de havenstad, wierp bij zijn verschijning een fotoboek met herinneringen over de tribunes. We hebben hem als slungel zien komen bij Feyenoord, meteen vedette in de Kuip, balorig en gracieus. Als jonkie voortdurend in contramine met het gevestigde gezag. Maar een heerlijke voetballer met gave trap en de wil om te doden. Nog steeds een topspits voor het Nederlands elftal, maar dat mag niemand weten van de bondscoach.

Van Persie is nederiger geworden, ook in zijn spel. Donderdagavond speelde hij als een dienaar. Het is bijna misdadig dat hij niet meer in aanmerking komt voor het Nederlands elftal. Terwijl hij liever vandaag dan morgen in het Oranjeshirt zou springen. Blind pleegt een schandelijke karaktermoord op Robin.

Hopelijk heeft het applaus in de Kuip bij de banneling enige kilte weggenomen.

    • Hugo Camps