Recensie

Joël eet in wintersportstijl, inclusief koffie in een skilift

Bij het ‘retegezellige’ Bistrot des Alpes in Amsterdam eet Joël Broekaert een goede gerookte raclette en een voorspelbaar kaasplankje.

Bij Bistrot des Alpes gaat alles supervlot. Foto Rien Zilvold

Illustratie Martien ter Veen

Wintersporten, dat gaat niet in Nederland. Het heeft al jaren niet meer echt goed gesneeuwd en al zou het, er valt bar weinig af te dalen. Voor de wintersportsfeer en gezelligheid hoeven we echter niet ver te reizen. Die vinden we in de Utrechtsedwarsstraat in Amsterdam, bij Bistrot des Alpes. Blankhouten vloer, idem lambrisering, broodmandjes met rood-wit geblokte servetjes, een pluche eland aan de muur, evenals een poster van La vache qui rit, oude houten ski’s en stokken, hier en daar een koperen pot of melkbus. Kortom: Bistrot des Alpes heeft the works.

Als klap op de lawinepijl kunnen we een aperitief of onze koffie nuttigen in een echte skilift. Dat klinkt allemaal als een grote grap, maar Bistrot des Alpes is oprecht een gezellige plek. Niet in de laatste plaats door ontzettend aardige en zeer behulpzame bediening. Het is onmiddellijk duidelijk dat ze goed ingespeeld zijn op het theaterpubliek dat om kwart over acht om de hoek bij Carré moet zijn: alles gaat supervlot.

Charmante gastvrouw

Rond achten stroomt de tent opnieuw vol met minder gehaaste gasten. Het zijn zeker niet alleen Nederlanders die het lollig vinden, blijkt als er een grote groep Franse toeristen binnenkomt. De charmante gastvrouw blijkt dan vloeiend Frans te spreken.

Op het bord

Het verhaal is als volgt: chef Thibault Casasole deed zijn opleiding in het Franse plaatsje Thonon-les-Bains aan het meer van Genève, werkte vervolgens in Amsterdam onder een aantal grote chefs en ging vervolgens met zijn Nederlandse geliefde (die charmante gastvrouw) naar de Haute-Savoie om zijn eigen tent te openen. Twee jaar geleden brachten ze die Franse Alpen-keuken naar Amsterdam.

Dat maakt Bistrot des Alpes dé plek voor een goede raclette (een kwart of halve kaas, vanaf 24 euro p.p.) of kaasfondue (‘Savoyarde’ of ‘montagnarde’, allebei verkrijgbaar met of zonder eekhoorntjesbrood, tussen 18 en 25 euro p.p.). Het leukst is misschien wel om een raclette voor één persoon te bestellen (22,90 euro). Dan krijg je naast de tafel een heel klein houtskoolgrilletje met een gleufje eronder. Daar kan dan een klein koekenpannetje in waarin je plakjes kaas kunt smelten. Vooral de gerookte raclette is bijzonder lekker. Met een houten schrapertje drapeer je die over een prima gekookt aardappeltje (geserveerd in snoezig houten emmertje) of een plakje traditionele charcuterie. Leuk en lekker.

Zacht en romig

Er zijn ook ‘gewone’ voor- en hoofdgerechten, de bistrot-gerechten. Die zijn wat minder spectaculair. Althans, het drietal dat wij gegeten hebben – zo’n raclette hakt er behoorlijk in. De ‘cappuccino’ van pompoensoep met kastanjeschuim en bacon (7,90 euro) is in theorie een mooi gerecht, alleen schuim en soep zijn wat flets, en de flinke blokken rookspek op de bodem dan weer bremzout. De rillette van gerookte forel (7,90 euro) is verrassend zacht en romig, maar daardoor wel een beetje laf, de sla ernaast (in een weckpot) is amper aangemaakt. De ‘magret de canard à l’orange’ (21 euro) is in orde, de eendenborst niet te gaar, de saus zoet en sticky, prima pureetje erbij – de bimi valt een beetje uit de toon, maar ook die heeft een goede bite.

Foto Rien Zilvold

Bijzonder lekker zijn de biertjes: Brasserie de Mont Blanc, gemaakt met smeltwater van de beroemde berg. Echt een leuke verrassing. Ook de rode huiswijn, een gamay uit de Savoie, drinken we met veel plezier door bij de kaasplank. Uiteraard verwachten we Franse Alpenkazen, maar dit plankje is wel erg voorspelbaar: Tomme de Savoie, Reblochon en Blue de Gex. En niet eens de lekkerste die ik ooit gegeten heb. Dat is jammer, hier hadden ze net het verschil kunnen maken.

Eindoordeel

Dat neemt allemaal niet weg dat Bistro des Alpes een hartstikke leuke plek is voor een ongedwongen avondje racletten. En drink vooral een kopje koffie in de skilift. De entourage is absoluut over the top – maar het werkt, het is er retegezellig. Wie er echt geen genoeg van kan krijgen, kan even verderop bij het Rembrandtplein nog de hele nacht doorhalen in een skihut-feestcafé, maar dat kan ik echt niemand aanraden.