Griekse tragedies, een zaak van levensbelang

Betrokken, integer docente, en bescheiden, maar scherpzinnig vakvrouw met een enorme liefde voor Griekse tragedie: zo herinneren oud-leerlingen, studenten en collega’s zich Marietje van Erp Taalman Kip. Heel haar werkzame leven zette zij zich in voor het klassieke Grieks.

Na haar doctoraalexamen in 1961 werd zij lerares aan achtereenvolgens het Amsterdams Montessori Lyceum en het Stedelijk Gymnasium in Haarlem. Daarnaast werkte ze aan haar dissertatie, Agamemnon in epos en tragedie, die zij in 1971 voltooide. Dit leidde tot iets dat nu nog veel ongewoner is dan toen, maar ook destijds al opmerkelijk was: een aanstelling als wetenschappelijk medewerker aan de Universiteit van Amsterdam. Vanwege haar rotsvaste betrouwbaarheid en tomeloze inzet voor studenten en het vak werd ze in 1996 uiteindelijk benoemd tot hoogleraar Grieks.

Wie in die jaren Klassieke Talen studeerde aan de UvA ziet haar nog voor zich: slanke verschijning, de onafscheidelijke sigaret, colleges altijd tot in detail in dikke multomappen voorbereid, de blik vol concentratie gericht op de zoldering. Je voelde als student dat de teksten die zij behandelde haar ter harte gingen, ja, van levensbelang waren, zeker als het om tragedie ging.

Deze betrokkenheid uitte zich ook in frequent theaterbezoek, waarbij lang niet alle opvoeringen van antieke stukken haar goedkeuring konden wegdragen. Ze liet niet na dit te schrijven aan regisseurs, overigens altijd met het aanbod ze te helpen recht te doen aan de geliefde teksten – en altijd zonder antwoord te ontvangen.

Van Erp inspireerde loyaliteit en genegenheid in collega’s en studenten. Toen ze de laatste jaren kampte met gezondheidsproblemen bleek er dan ook een robuust netwerk te bestaan dat haar hielp waar mogelijk. Helaas verslechterde haar toestand desondanks. Zij overleed 21 november ten gevolge van een val in haar woning.

Tot haar vele publicaties behoren Reader and Spectator: Problems in the Interpretation of Greek Tragedy (1990); het even beknopte als complete boekje over Griekse tragedie Bokkenzang (1997), en haar vertaling van de Idyllen van de Hellenistische dichter Theocritus (2003). Talloze dankbetuigingen aan haar in boeken, bundels en artikelen van collega’s getuigen bovendien van haar onbaatzuchtige hulpvaardigheid.