Recensie

Stem van Selah Sue bloeit bij de deinende cadans van haar band

De Belgische zangeres Selah Sue live in Parijs op 5 december Foto Benoit Tessier/ Reuters

Bij de Belgische zangeres Selah Sue vallen de rondingen op: grote ronde oorbellen, een bolvormig kapsel en een bollende buik, onverhuld in nauwsluitende jurk. En natuurlijk haar stem, die ronduit maar zachtmoedig uithaalt.

Even lijkt het alsof zwangerschap aanleiding is voor een rustiger tempo, als Sue haar optreden, woensdagavond in het Utrechtse TivoliVredenburg, opent met de jazz-ballade ‘I Loves You, Porgy’, begeleid door slechts piano.

Ze zingt het klaterend, met schrijnende schaafplekken op de juiste momenten. Maar dan verschijnt haar band en laat Selah Sue horen hoe makkelijk ze beweegt langs verschillende uithoeken van de pop.

Sue (27) trok in 2010 voor het eerst aandacht met haar liedje ‘Raggamuffin’, waarin ze akoestische gitaar combineerde met een rinkelend Jamaicaans accent, en reggae-accenten in de melodie. Die aantrekkelijke hybride hoor je ook als hiphopbeats haar soms rauwe zang ondersteunen. Na haar doorbraak en debuut klonk het tweede album Reason (2015) nogal doorsnee; solide maar zonder schwung.

Live lijkt het materiaal meer richting haar oorspronkelijke stijl gegroeid. Dat is vooral te danken aan haar band, die de nummers met subtiele accenten in een deinende cadans duwt. Over die ritmes komt Sues stem tot bloei. Gulle uitweidingen sieren een ballade als ‘Daddy’, onverwacht felle uitbarstingen verrassen in ‘Fyah Fyah’.

Selah Sue danst uitbundig en charmant, op hoge hakken, wiegend of met gespreide armen. Ze praat niet veel, maar vertelt wel dat dit de laatste tournee is voor haar zwangerschapsverlof. Daarna komt ze terug, belooft ze de zaal, waarin iedereen de teksten meeprevelt.