Busreismens

Er is een verschil tussen mensen die op ‘wintersport’ gaan, en die op ‘de wintersport’ gaan. Tussen mensen die in een hotel gaan zitten, en mensen die een appartementje nemen. Er zijn mensen die de après-ski voor lief nemen, en er zijn mensen die skiën om een excuus te hebben te après-skiën.

Het zijn allemaal niet zulke belangrijke onderscheiden. Er is maar een ding echt van belang: ga je met de bus, of ga je niet met de bus? Of, breder geformuleerd: ben je het soort mens dat zich neer kan leggen bij een busreis?

Ik had al lang geleden besloten dat ik niet het type mens was voor een busreis. En zeker geen nachtelijke. De Eurolinesbus naar Londen was the bloody limit geweest, met én dronken medepassagiers, én een microfoonverslaafde buschauffeur én iemand naast mij die wel kon slapen. „Voortaan alleen nog maar naar Texel”, dacht ik, en dat was op een gekke manier een heel bevrijdende gedachte.

Maar vervolgens was er een groep mensen die ging skiën, en ik ging mee, en ga ik dan als enige voor die busreis liggen? Nee, natuurlijk niet. Voor de groep doe je graag alsof je wel een busreismens bent.

Want de busreismens maakt nergens een probleem van. Die gooit zijn tas ergens onderin en kijkt er verder niet meer naar om. Die praat gewoon door als de buschauffeur begint van „Er gelden hier maar een paar regels...” Die zet nog eens een leuk liedje in met zijn vrienden. Die verzucht: „Hè lekker, even helemaal niks.” En als hij (of zij, want er zijn ook vrouwelijke busreismensen) moe is van het helemaal niks, dan laat de busreismens zijn hoofd tegen de hoofdsteun vallen en dan is hij weg. In Les Deux Alpes of Les Trois Vallées wordt hij uitgerust wakker, en gaat vol goede moed ski’s huren en een skipas regelen. Tegen het middaguur tref je hem aan in een hut boven op een berg met een bord spaghetti voor zich. „Ik ben al in de Tiefschnee geweest!”, roept hij. Waren we allemaal maar busreismensen.

Paulien Cornelisse is cabaretier en schrijver.