Recensie

Linda’s Mannen: wat wil de jonge macho?

Tv-recensie Linda Hakeboom portretteert in haar nieuwe serie mannen met een onverwacht grote populariteit. Rapper Li’l Kleine is openhartig, danser Timor Steffens wil de controle behouden.

Timor Steffens, een van ‘Linda’s Mannen’ (BNN).

Tot voor kort kenden we Linda Hakeboom (31) vooral als lid van het team van journalistieke Pietje Bells in het programma RamBam (VARA). Ze blijkt meer in huis te hebben dan een talent tot verkleden en zich voor een ander uitgeven.

Na eerdere documentaires over de popzangers Jett Rebel en Douwe Bob maakte ze een serie van vier nieuwe portretten, onder het motto Linda’s Mannen (BNN). Ook die zijn grotendeels door haar zelf gedraaid met een klein cameraatje, zonder crew of anderen die de intimiteit konden verstoren.

Als de rode draad van Linda’s Mannen zou je kunnen aanmerken dat het gaat om jonge macho’s met een onverwacht grote populariteit. Tot nu toe werden uitgezonden de portretten van rapper Li’l Kleine alias Jorik Scholten (22) en danser-choreograaf Timor Steffens (29). Later volgen YouTube-ster Giel de Winter en voetballer Ricardo Kishna.

De titel doet vermoeden dat Linda de baasjes met haar charme om de vinger windt, maar ze is geen Lauren Verster, integendeel. Er wordt heel weinig gekoketteerd, eerder een gevecht aangegaan, om de controle over wat er vastgelegd wordt.

Dat is meteen wat de serie spannend maakt, want op dieper inzicht in de psyche van mannen met de wereld aan hun voeten, daar zit eigenlijk niemand op te wachten, al was het verhelderend om de vader van burgermansschrik Li’l Kleine een meloentje voor hem te zien los snijden. Bij hem is de hele trip van het succes, met inbegrip van een auto van 128.000 euro, een manier om de angst te bezweren: op deze manier kun je jezelf voorhouden dat niemand je ooit meer in de steek zal laten.

Tekst gaat verder onder de video

Steffens, voormalig danser bij Madonna en Michael Jackson, en nu creatief regisseur van de show Dance Dance Dance (RTL4) is minder openhartig. „Noem eens drie legendarische sterren”, vraagt hij in de auto aan Linda. Het antwoord spuit eruit: „Prince. Michael Jackson. Bowie.” En weten we alles van hun privéleven? Nee toch? Dat maakt ze toch juist ook zo groot?

Het kader is gezet. Steffens is een keiharde werker, een perfectionist, die heeft ontdekt dat hij met zijn grote talent de wereld kan veroveren. Maar dan mag hij geen enkele steek laten vallen en zich niet te veel in de kaart laten kijken.

Als zijn vermeende relatie met Madonna aan de orde komt, wordt hij pissig. Dat gaat toch niemand iets aan? Tegelijkertijd is hij zich zeer bewust van het belang van de camera en hoe hij in dit portret naar voren zal komen. Hij let op alles: het raam moet dicht voor betere audio, hij kiest een hoek van de kamer die nog niet in beeld is geweest en neemt de regie over als Linda ziek wordt.

Alleen bij hem thuis, in Roermond, verliest hij de controle. Zijn moeder huilt, als ze weer denkt aan hoe haar zoon op z’n 20ste naar Amerika vertrok. Na afloop krijgt Linda de wind van voren: „Jij hebt mijn moeder aan het huilen gemaakt! En je bleef maar doorvragen!”

Bij de nieuwe generatie powermannen is de vraag hoe je in beeld komt misschien nog wel belangrijker dan wat je allemaal wel of niet kunt. Dat heeft Linda Hakeboom goed begrepen. Haar portretten gaan over beeldvorming en macht. De essentie van moderne media, dus.