Recensie

Een wat flegmatieke Kees

Er is veel veranderd in de vierde Mees Kees-film: er is een nieuwe regisseur én een nieuwe Kees. Maar de formule lijkt na vier films wel zo’n beetje uitgeput. ●●

Is bij de vierde film over Mees Kees de formule uitgeput? Geïnspireerd op de boeken van Mirjam Oldenhave leverde regisseur Barbara Bredero drie sfeervolle films af over de jeugdige leraar die zelf nog een kind is. Met de innemende Willem Voogd als Kees. Bij de vierde is veel anders. Debutant Aniëlle Webster trad aan als regisseur en er is een nieuwe Kees.

Opvolger Leendert de Ridder doet zijn best, maar heeft een nogal flegmatieke uitstraling. Dat wreekt zich, omdat de film juist draait om Kees’ hulpeloosheid. Als zijn moeder in het ziekenhuis belandt moet hij zelf het huishouden runnen. Met chaos tot gevolg. Die inertie is ergerniswekkend, ook omdat die erg letterlijk wordt uitgespeeld. Dat geldt overigens voor de hele film. Natuurlijk komt de klas Kees te hulp, terwijl ze en passant leren dat spelen belangrijker is dan winnen. Het is allemaal wel erg goeiig en zoet.

    • Herien Wensink