Recensie

Bij Asghar Farhadi gieren gewone levens kalmpjes uit de bocht

In The Salesman blijft regisseur Asghar Farhadi gewoon doen wat hij zo briljant doet: genuanceerde films vol knopen en lussen maken over mensenlevens die kalmpjes uit de bocht gieren na een incident. ●●●●

Emads leven in Teheran is rimpelloos. Geliefd echtgenoot, populair docent. Spil van een leuke toneelgroep die Death of a Salesman speelt. Een tolerante, beschaafde man kortom, omringd door aardige mensen.

Tot in Emads bestaan plots barsten slaan, dieper dan de kloven in de muren van het flatje dat hij na een aardbeving halsoverkop moest verlaten. Echtgenote Rana wordt aangevallen in hun nieuwe appartement, dat eerder door een vrouw van lichte zeden werd bewoond.

Terwijl Rana ineenschrompelt tot een dof hoopje ellende, ziedt Emad van razernij. Hij wil iets doen, maar wat? Haalt hij de politie erbij, dan komt de reputatie van zijn vrouw in het geding. Dus projecteert hij zijn machteloosheid op zijn omgeving en dreigt hij in een geobsedeerde, haatdragende botterik te veranderen.

Lees het interview met Asghar Farhadi: ‘Mijn Oscar was een nationale triomf’

In The Salesman blijft regisseur Asghar Farhadi gewoon doen wat hij zo briljant doet: genuanceerde films vol knopen en lussen maken over mensenlevens die kalmpjes uit de bocht gieren na een incident.

The Salesman is nog wat theatraler dan eerder werk: de slotscène duurt een half uur. Maar Farhadi houdt alles levensecht door naturel spel en visuele ingetogenheid. En dan fascineert het opnieuw om hem achtergrond op ontwikkeling te zien metselen, waarna dat hele bouwwerk plots kantelt door één nieuw snippertje informatie. Je begrijpt alle drijfveren, en hoe die samen zo’n giftig brouwsel kunnen vormen. The Salesman is sociale chemie voor gevorderden.