Tijdloos kattennieuws, nooit poezelig

De Poezenkrant

De Tram-poes en de lege blik van katten in dozen: De Poezenkrant staat vol vreemd kattennieuws. Onnadrukkelijk geestig en zonder praktische tips.

Voor sommigen is het misschien oud nieuws dat de poes Ake, die tien jaar bij de Rotterdamse tramhalte Oude Plantage zat, een eigen Facebook-pagina heeft. Dat die pagina, Tram-Poes, na zijn dood in mei nog steeds populair is (meer dan 33.000 likes). En dat hij op Google Street View nog bij de halte te zien is.

Maar voor de lezers van De Poezenkrant maakt het niet uit of het oud nieuws is. Dit type kattennieuws lijkt voor Poezenkrant-lezers namelijk niet te verouderen. Net zoals berichten als ‘Muis slaat kat neer met tv’ of ‘Gezichtsuitdrukking van poezen in dozen nog onvoldoende onderzocht’ en ‘Kernafval lekte door verkeerd kattengrind’.

Deze en nog veel meer berichten staan in de nieuwe Poezenkrant, die net verschenen is. Vaak met schimmige poezenfoto’s, kattenselfies op Instagram of prachtige illustraties – zoals van een poes die een fluitend scheetje laat.

De Poezenkrant is een blad dat al sinds 1974 onregelmatig verschijnt. Het wordt gemaakt door vormgever Piet Schreuders, en heeft steeds een andere verschijningsvorm. De nieuwe Poezenkrant is deze winter in een deftig jasje gestoken. Hij heeft de vorm van de Amerikaanse zakenkrant The Wall Street Journal. Van het krantenpapier tot in de vormgeving is de WSJ tot in de puntjes nagevolgd.

Katja, Dolfje, Lina en Tutti

De beursinformatie van de WSJ is in deze Poezenkrant vervangen door tabellen met hoeveel muizen, vogels en andere dieren de katten Katja, Dolfje, Lina en Tutti van de familie Hekelaar tussen 2012 en 2016 thuisbrachten (2016: meer vogels dan vorig jaar).

De kat in de nieuwe media komt opvallend veel aan bod in dit nummer. Zo is er een bericht over Manny, de kat die flitsende selfies met een GoPro-camera maakt en op Instagram een hit is.

En dan is er een bericht ‘Katidioti promoveert’ over het wetenschappelijk onderzoek in Groningen van Ioanna Katidioti, naar onder meer de afleidende werking van kattenfilmpjes.

In De Poezenkrant moet je niet te veel poezelige schattigheid verwachten. Dat kan ook niet anders, want De Poezenkrant is voortgekomen uit de vrolijke tegencultuur van de jaren zestig en zeventig; De Poezenkrant „bevat geen nuttige informatie over poezen en is eigenlijk geen krant”, schrijft de directeur op de website Poezenkrant.com, waar vooral uitgelegd wordt waarom je geen abonnement moet nemen.

Geestig is dat De Poezenkrant meldt dat tegen de zin van de redactie een ‘verandermanager’ aangesteld is, die het blad naar een online - en tabloidtoekomst moet leiden (zoals bij veel ‘echte’ kranten gebeurt). Nee, zegt de verandermanager, in The Wall Street Journal als inspirerend voorbeeld voor De Poezenkrant ziet hij niets.

De Poezenkrant nummer 61, 24 pagina’s, €4,50. Info: poezenkrant.com.