Recensie

Met je oren naar Kate Bush kijken

Pop

De geluidsopnames van de theatrale concerten van Kate Bush uit 2014 zijn samengevat op Before The Dawn. De helicopter, de toneelstukjes en het uitzinnige publiek moet je er zelf bij verzinnen.

Kate Bush tijdens een van de 22 Before The Dawn-concerten die ze in de zomer van 2014 gaf in de Londense Hammersmith Apollo. Foto Hollandse Hoogte

Nergens op het driedubbele livealbum van ad hoc muziektheatergezelschap The K Fellowship staat te lezen dat het in feite om een audioregistratie gaat van de 22 concerten die Kate Bush in de nazomer van 2014 gaf in de Londense Hammersmith Apollo. The K(ate) Fellowship draait om de langverwachte comeback die Bush maakte na 35 jaar afwezigheid van het podium. Een gewone greatest hits-show met ‘Wuthering Heights’ en ‘Babooshka’ zat er niet in, want Bush ging de diepte in met een uiterst theatrale voorstelling die gebouwd werd rondom de conceptueel samenhangende songcycli van haar albums Hounds Of Love (1985) en Aerial (2005).

Allereerst moet gezegd dat er bij zo’n audioregistratie maar een fractie overblijft van de impact die de overal met vijf sterrenrecensies bejubelde show in de zaal gehad moet hebben. Een videoregistratie werd niet gemaakt en je had er bij moeten zijn om de volle overrompelingskracht van decor, gesproken woord, geluidseffecten en de overweldigende muziek te voelen. Kate Bush is merkbaar onder de indruk van het ovationele welkom dat het publiek haar geeft. Haar zang is dramatischer, volwassener en bombastischer dan ze ooit geklonken heeft, met steun van zoon Bertie die haar overhaalde om eindelijk weer eens live te zingen.

Onmogelijk op te nemen

‘Hounds of Love’ en ‘Top of the City’ zijn meteen al zo magistraal van uitvoering dat een simpele geluidsopname al dat muzikaal geweld nauwelijks kan bevatten. Een beheerst ‘Running up that Hill’ biedt een van de weinige concessies die Bush doet aan haar hitverleden. De tweede acte van deze ambitieuze muziektheatervoorstelling is geheel gewijd aan kant twee van Hounds of Love met het conceptwerk ‘The Ninth Wave’, ingeleid door een hoorspel over een schip in nood en een weerbarstige kustwachtmedewerker die niet van plan is om in te grijpen. Er ontvouwt zich een stormachtige aaneenschakeling van songs waarin Kate Bush zich dienstbaar opstelt aan het grotere geheel. Op het podium daalde een echte helikopter neer, waarvan hier alleen het wentelwiekgeluid resteert voor een dramatisch effect à la Apocalypse Now.

Ook Aerial in het derde bedrijf is omkleed met theatrale effecten, zoals vogelgeluiden en het kinderstemmetje van de oorspronkelijke plaatversie. Deze enscenering is waarschijnlijk zoals Kate Bush het van meet af aan in haar hoofd heeft gehad. Haar performance klinkt fantastisch, al is de opname soms wat afstandelijk en wordt de luisteraar buitengesloten door de vele momenten dat er van alles op het podium gebeurde en daarvan alleen wat gerommel op de achtergrond overblijft. Tot slot is er een met gejuich ontvangen ‘Cloudbusting’ dat een indicatie geeft van het megasucces dat Kate Bush toekomt als ze nog eens op een ‘gewone’ liedjestournee zou gaan. Dat droomscenario zit er niet in, want Bush is een veeleisend artiest die het nooit om de roem en altijd om de artistieke rechtvaardiging van al haar prachtmuziek te doen was. Wie daar kennis van wil nemen begint niet bij Before The Dawn maar gewoon bij haar onsterfelijke debuutalbum The Kick Inside.