Column

Ach, al die peilingen

fritsabrahams0

Om mijn vrouw te ondersteunen bij haar moeilijke keuze tussen haar partijgenoten Diederik Samsom en Lodewijk Asscher, besloot ik met haar naar de tv-uitzending op Politiek 24 van hun laatste debat te kijken. Er is een leukere tijdsbesteding op zaterdagmiddag denkbaar, maar je moet wat overhebben voor het landsbelang.

De heren bestreden elkaar in een rommelige loods bij een Amsterdams café dat Roest heette, geen naam waar je als politieke partij onmiddellijk mee geassocieerd wil worden. De naam klopte wel, want ook de technische outillage maakte een wat roestige indruk. Het geluid was onzuiver en liep steeds iets vóór op de lipbewegingen, terwijl de gestalten van de sprekers nogal schokkerig in beeld kwamen.

Om een flinke hoofdpijn te voorkomen, beproefde ik op mijn laptop de website van de PvdA, waar ik wel beeld kreeg, maar geen geluid, wat prettig kan zijn bij veel politieke uitzendingen, maar lastig is bij een lijsttrekkersdebat. Er stond ten overvloede bij: „Op sommige mobiele apparaten kan de livestream gebreken vertonen.” Zou de PvdA ook in communicatief opzicht bij een inhaalslag gebaat zijn?

Intussen volgde mijn vrouw gespannen de woordenstrijd over „goed werk en eerlijk inkomen” tussen de kandidaten. Opnieuw was Asscher (enigszins) de aanvaller en Samsom (enigszins) de verdediger. Dat wil zeggen: voor 85 procent waren ze het met elkaar eens en de rest werd besteed aan weinig opzienbarend gesteggel. Asscher vond dat Samsom niks wilde veranderen, Samsom ontkende dit en maande hem nú het vliegtuig naar Oost-Europa te nemen als hij zoveel wilde veranderen.

Samsom wilde allerlei dingen steeds ‘samen’ doen, en hij zocht op de bühne ook even enig lichamelijk contact, maar Asscher reageerde gegeneerd, alsof hij een voorstel kreeg dat niet helemaal eerbaar was.

„Wat vond je ervan?” vroeg ik mijn vrouw na afloop terwijl ik me, net als de kandidaten, wat schokkerig door de kamer bewoog.

„Voor mij blijft het Samsom”, zei ze, „wat mij aan Asscher irriteert is dat hij steeds zijn verdiensten als minister opsomt, maar er niet bij zegt dat hij dankzij de steun van de PvdA-fractie onder leiding van Samsom zijn werk kon doen. Hoezo wilde Samsom niks veranderen? En ik vind het ook niet goed dat Asscher steeds doet alsof hij buiten de formatieonderhandelingen met de VVD is gehouden. Volgens Samsom werd Asscher er vanaf dag één bij betrokken.’’

„Los daarvan”, zei ik op de onthechte toon van de objectieve buitenstaander, „kunnen jullie toch niet beter voor Asscher kiezen? Hij ligt buiten de partij beter dan Samsom, die bovendien al drie verkiezingen heeft verloren.’’

„Het zou niet fair zijn tegenover Samsom”, zei ze. „Hij heeft destijds zijn nek uitgestoken, hij vond dat de PvdA haar verantwoordelijkheid moest nemen en compromissen moest durven sluiten in een moeilijke periode voor het land.”

„Maar kijk waar jullie staan in de peilingen!” riep ik, en ik voelde me net Jeroen Pauw.

„Ach, wat zijn peilingen tegenwoordig nog waard”, zei ze, „bovendien heeft Maurice de Hond een hekel aan de PvdA.”

Ik liet het onderwerp voorlopig maar rusten – ook in een huwelijk moet je soms bereid zijn compromissen te sluiten.