Column

Een rouwband naar de hemel

Eerbied voor de dood is een hoog goed bij voetbal. Maar het verongelukken van voetballers zet een ander ritueel in gang.

wilfrieddejong0

Een zoemende generator accentueerde in de Kuip de minuut stilte voor de slachtoffers van de vliegtuigramp. Geen enkele supporter haalde het in zijn hoofd om zijn aanwezigheid in die luttele seconden kracht bij te zetten met een keelklank.

Bedrukte gezichten, dichte ogen.

Eerbied voor de dood is een hoog goed bij voetbal. In het Rotterdamse stadion kan het aantal decibellen van verontwaardiging extreem hoog zijn bij een verkeerd gegeven uitbal. Iedereen schreeuwt en kraait. Maar het verongelukken van voetballers zet een ander ritueel in gang.

De anders zo wilde Kuip verandert – voor even – in een oase van rust, fatsoen en rouw.

Het gros van de profvoetballers in Nederland kent de namen niet van de omgekomen spelers van het Braziliaanse Chapecoense. En toch herdachten ze, schouder aan schouder rond de middencirkel, de slachtoffers van de ramp.

Over de hele wereld hadden profvoetballers afgelopen weekend een rouwband om. De verbroedering op de velden was groot. In Nederland speelt een aantal Zuid-Amerikaanse voetballers in de eredivisie.

Zaterdagavond scoorde Nathan voor Vitesse. Hij kende twee voetballers die bij de ramp omkwamen. Nathan had een zwart onderhemdje onder zijn shirt aangetrokken, met een opschrift voor het getroffen team van Chapecoense. Na zijn doelpunt toonde hij de tekst aan het publiek en de televisiecamera’s.

Voor het uittrekken van je shirt krijg je normaal gesproken een gele kaart. De scheidsrechter zag het gebeuren, snapte de impact van het gebaar en liet Nathan rustig begaan. In Frankrijk kreeg de Braziliaan Edinson Cavani van Paris Saint-Germain na een benutte strafschop wél een gele kaart voor eenzelfde actie.

Het meten van verdriet verschilt kennelijk per scheidsrechter. Misschien maar goed ook. Schemert er toch af en toe een mens van vlees en bloed door het arbiterspakje.

In de Kuip scoorde de Braziliaan Eric Botteghin met een kopbal. Hij waagde zich niet aan het uittrekken van zijn shirt. De verdediger pakte de rouwband van zijn arm, toonde hem aan het publiek en keek naar de hemel. Iedereen in het stadion begreep het gebaar; weer was daar die collectieve knuffel van het publiek.

Tijdens Europese wedstrijden wordt de komende week opnieuw een minuut stilte gehouden vanwege de vliegramp. In de Kuip zal het Feyenoordpubliek donderdagavond de adem inhouden, nu voorafgaand aan de wedstrijd tegen Fenerbahçe.

Wacht even, Fenerbahçe is een club uit Turkije. Journalisten, rechters en academici zijn sinds de mislukte staatsgreep door de Turkse regering op een zijspoor gezet of zitten in de gevangenis. Als het stil is, kan het publiek wellicht ook een paar seconden van de minuut aan die zorgelijke situatie denken.

Twee vliegen in één klap.

Of wint de dood het in een stadion altijd van politiek?

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.