Duif zonder zelfbeheersing

De eenzame duif is impulsiever. Voor hem of haar lijkt de tijd langer te duren, zo blijkt bij het schatten van intervallen. Zelfbeheersing bij het maken van verstandiger keuzes is ook lastiger. En om het nog erger te maken, ligt er gokverslaving op de loer. Amerikaanse psychologen zochten het uit bij stadsduiven. Door gekleurde handels in te duwen kunnen de dieren kiezen voor verschillende beloningsschema’s. Bijvoorbeeld: het indrukken van de ene handel levert in eenvijfde van de gevallen tien voedselkorrels op, maar meestal niets. Het kiezen voor de andere handel levert per keer een zeker resultaat: drie korrels. In beide gevallen is er na elke keer indrukken de nodige vertraging van het duidelijk worden van het resultaat, als aan een gokkast. Alleen gehouden duiven gaan en masse voor de eerste, spectaculaire beloning. Dat levert gemiddeld twee korrels per poging, eenderde minder dan bij de afgewogen keus voor een betrouwbare drie per keer. Duiven die dagelijks in hun eigen sociale groep mogen zitten, kennen die problemen niet. Met een paar uur gezelschap per dag zijn ze al verstandiger. De onderzoekers noemen dat „het effect van sociale verrijking”. Eigenlijk hebben de Amerikanen het effect van sociale armoe onderzocht. Met tientallen jaren altijd maar allenige vogels die in hun boxjes keuzes moesten maken.