Commentaar

De gelegenheid maakt de graaier in het topvoetbal

Een topvoetballer verdient wat de gek ervoor geeft. Beter gezegd: wat gekken ervoor óverhebben. Zijn werkgever, maar ook beeldrechtkopers, marketingbedrijven, sponsors en wie er verder met hem in zee gaat. En echt gek zullen ze niet zijn, want kennelijk lonen de miljoeneninvesteringen die er worden gedaan in de speler voor zijn prestaties op het veld, zijn lichaam op foto en film, voor zijn bereidheid om merkkleding- en schoenen te dragen of reclame te maken, voor zijn komst naar evenementen die hij luister bijzet.

NRC was zaterdag een van de Europese media die in samenwerking met een netwerk van onderzoeksjournalisten onthulden hoe onder anderen de sterspeler van Real Madrid, de Portugees Cristiano Ronaldo, zijn best doet om de tientallen miljoenen die hij jaarlijks met zijn activiteiten verdient, aan het zicht van de fiscus te onttrekken. Hoe hij op die manier ook voor tientallen miljoenen de belasting ontwijkt – of ontduikt; dat moet nog duidelijk worden.

Het artikel onderstreepte hoe spelers van het niveau Ronaldo, maar ook daaronder, bv’s met een bal zijn geworden. Profiterend van de gigantische geldstromen die er omgaan in de megalomane vermaakindustrie die het voetbal is geworden. Onder impuls van Russische, Amerikaanse en Chinese tycoons, Arabische oliebaronnen en/of -staten, van tv-maatschappijen die reusachtige bedragen over hebben voor het recht om voetbalwedstrijden te vertonen, van sponsorende bedrijven en van het publiek dat entree betaalt en merchandisingsproducten koopt.

Het is een spel met miljarden die over continenten stromen, gestimuleerd door al dan niet louche zaakwaarnemers die ook voor zichzelf zo veel geld aan het voetbal onttrekken. Denk niet dat Ronaldo zijn Spaanse belastingformulier zelf invult; ¬ hij, exhibitionist en narcist bij uitstek, heeft het al druk genoeg met zichzelf. Hij heeft de hulp van goedbetaalde fiscalisten en andere raadgevers die zo ook uit de goed gevulde ruif mee-eten. Er zijn stapels boeken verschenen, met titels als De voetbalmaffia, die inzicht bieden in hun dubieuze praktijken.

Het is niet uit liefde voor Nederland dat beroemde popgroepen brievenbusfirma’s in Amsterdam hebben gevestigd; het is niet louter voor het klimaat dat zo veel topsporters, andere sterren en zakenlieden officieel in staatjes als Monaco wonen. Zolang het internationaal niet lukt om fiscale ontwijkingen/ontduikingen effectief aan te pakken zullen zij gebruik blijven maken van mogelijkheden die postbussen op de Maagdeneilanden en elders bieden. De gelegenheid maakt de graaier.