Column

Stilte

hugocamps0

Nergens in Nederland is een minuut stilte zo ijzingwekkend als in de Kuip. In dit stadion, berucht en beroemd om zijn ongekende heftigheid, kan rouw doodstil zijn. Een stilte die tot op het bot gaat. Ik mag hopen dat de overlevenden en fans van Chape coense die stilte zondag horen. Dan weten ze dat ze niet alleen staan in het verdriet.

Een Braziliaans voetbalteam quasi geheel gedecimeerd in een vliegtuigcrash is wereldleed. Het is een catastrofe die niemand onberoerd laat. Collectief sterven in de Colombiaanse jungle is überhaupt een te wreed lot voor een familieclub. Dan wordt zelfs het touwtje uit de brievenbus van Jan Terlouw zinloos.

De minuut stilte in de Kuip gaat vooraf aan een Rotterdamse derby. Traditieclubs Feyenoord en Sparta nemen het tegen elkaar op. Normaal doen ze dat met een orkaan van ketelmuziek en joligheid. En op het veld: historie aan de bal. De Rotterdamse derby heeft het plechtige van een cultuurstrijd. Tegengestelde temperamenten en speelstijlen, opkomende en vergane glorie. Het Kasteel en de Kuip zijn van een niet inwisselbare ambiance. Sparta is het sportieve equivalent van Chapecoense, Feyenoord is een multinational. Het contrast van de clubs is ook het contrast van de stad.

Voor mij had er dit weekeinde op geen enkele plek op aarde gevoetbald moeten worden. De nagedachtenis van de slachtoffers van de vliegtuigramp mag langer dan een minuut duren. En de rouwband om de arm is na negentig minuten ook niet weg. Maar in de industrie voetbal is tijd geld en dus rolt de bal gewoon verder op alle Europese velden. Al denk ik dat de uitslag Feyenoord-Sparta van zondag in de herinnering toch geassocieerd zal blijven aan het drama van Chapecoense.

Zes jaar lang hebben we moeten wachten op wat in Spangen met enig misprijzen voor Excelsior de wedergeboorte van de Rotterdamse derby wordt genoemd.

Sparta is een aangename club met nog een idealistisch bestuur. De fans zijn even fanatiek als die van Feyenoord, maar iets gemoedelijker en ludieker. Na degradatie bleven ze hondstrouw aan vlag en wimpel. Sparta doet het nu goed in de eredivisie, met aanvallend voetbal zelfs.

Aan trainer Alex Pastoor wordt veel krediet toegekend. Hij verrast zijn spelers soms met rare experimenten, aan de rand van militarisering. Hij moet ooit een marinierscomplex hebben opgelopen terwijl hij een licht academische look heeft. Ik zie hem niet gauw rots- en boomklimmen.

Feyenoord verdedigt de koppositie, maar het swingt de laatste tijd wat minder. De agressiviteit lijkt enigszins verdampt. Daar staat tegenover dat het een derbyteam bij uitstek is en dat het weet dat er voor de eer van de stad wordt gespeeld. Die ambitie is coach Giovanni van Bronckhorst wel toevertrouwd uit zijn tijd bij Barcelona. Gio is niet zo militaristisch als Pastoor, maar met één frons in het voorhoofd kan hij iedereen op scherp zetten. Hij kent de taal van Chapecoense en schrijnt mee met de fado.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.