Interview

‘Ik zing om mijn hoofd leeg te maken’

Interview Gallant De Amerikaanse r&b-zanger Gallant zingt over sombere thema’s, met een hoge falset, en een „hint van optimisme”.

De schouders opgetrokken, het hoofd naar beneden. Met zijn rusteloze, schokkerige dansbewegingen, zoals de artiest Stromae ze ook kan maken, slaat hij op bluesy gitaarlicks wild om zich heen. En dan klinkt ineens die falsetstem: snijdend hard en extreem hoog. Live, zoals bijvoorbeeld was te zien in de Amerikaanse televisieshow van Jimmy Fallon, heeft het nummer ‘Weight in Gold’ van de zanger Gallant een grote impact: emotionele dramatiek in woord, fysiek en intens in uitvoering.

„Zingen raakt alle zenuwen”, zegt de 25-jarige Christopher Gallant – artiestennaam Gallant (spreek uit: Guh-llant). „Het voelt meditatief en buiten mijn lijf daar op het podium”, vertelt de Amerikaanse zanger aan de telefoon.

Alternative r&b

Gallant beleeft een „onwerkelijk” jaar, zegt hij. Sinds maart reist hij met zijn band non-stop langs televisieshows en concertpodia. Ook op North Sea Jazz boeide de rijzende ster deze zomer met zijn doordringende stem, echoënde muziek met slepende drums en zijn opmerkelijke bewegingen. In Gallants eigen ‘In The Room’ live-serie (op YouTube) maakt hij indruk in duet met Seal en met Sufjan Stevens.

Gallant in The Tonight Show bij Jimmy Fallon. De tekst gaat verder onder de video

Op zijn dit jaar verschenen ambitieuze album Ology staat wat door Amerikaanse muziekmedia als ‘alternative r&b’ wordt omschreven; grof getande r&b met een snuif future soul vol elektronisch contrast en curieuze wendingen in de opbouw. Gallants teksten, vaak over eenzaamheid en zelfdestructie, hebben een rauwe ondertoon. Hij is openhartig in zijn songs. Maar door zijn schemerige woordgebruik, en de manier waarop hij zichzelf voortdurend uitdaagt, blijft hij tegelijk ongrijpbaar. Gallant wil nadrukkelijk niet pleasen, zegt hij. „Ik denk niet na over wat voor artiest ik wil zijn. Ik ben een gesloten mens die zijn hoofd wil leeg maken om zich niet down te voelen.”

Buitenstaander

De in 1991 geboren Christopher Gallant luistert muziek vooral via internet. Cd’s waren voor de opgroeiende millennial nauwelijks interessant, hij kocht ze nooit. „Mijn ouders hadden wel wat cd’s in huis, maar dat was best een beetje clichéverzameling met oude Motown en jaren negentig r&b met Toni Braxton en Babyface. Online luisterde ik naar alles wat los- en vastzat. Van oude r&b tot alternatieve rock als Incubus, maar evengoed ook soundtracks van games of tekenfilms.”

Het is de enige manier waarop ik over lastige, persoonlijke onderwerpen kan praten

Gallant begon rond zijn dertiende zijn eerste liedjes te schrijven. In de ruimtelijke bosrijke omgeving van Columbia, Maryland was het in zijn jeugd „onmogelijk om rond te lopen zonder inspiratie”.

„Een week” zong hij in een koor – dat paste hem niet. En hoewel hij veel vriendschappen had, voelde hij zich altijd een buitenstaander. Liever schreef hij in dagboeken en nam liedjes op.

Donkere thema’s

Drie jaar studeerde hij muziek op de universiteit van New York. Bewust koos hij niet voor het conservatorium, hij wilde meer over de antropologische en historische kant van de muziek leren. Maar hij kon slecht aarden in de kolkende, volgebouwde stad, en zocht zijn heil in Los Angeles. Via Spotify streamde hij zijn eerste losse tracks. De EP Zebra was een eerste mini-album.

Gallant hoorde, naar eigen zeggen, altijd vrij weinig positiefs over hoe zijn stem klonk. „En mijn teksten werden altijd raar gevonden. Mijn vrienden vonden het niets en ook mijn leraren dachten niet dat ik ver zou komen.” Men wilde hem graag anders laten klinken, zegt hij, in zoetere, traditionelere r&b bijvoorbeeld. Maar dat waren suggesties die hem weinig interesseerden. Zijn thema’s houdt hij donker. „Het is de enige manier waarop ik over lastige, persoonlijke onderwerpen kan praten.”

Ik ben een gesloten mens die zijn hoofd wil leeg maken om zich niet down te voelen

De gouden ‘sad face’ die zijn gezicht op zijn cd-hoes en nu ook zijn merchandise siert is dan ook Gallants handelsmerk geworden. Het goud ziet hij als een „hint van optimisme”. Het verdrietige gezicht is zijn schild aan de buitenkant „om de onrust binnenin niet te voelen”. Dat zijn muziek gehoord wordt maakt nederig, zegt hij. En lucht op. „Al mijn remmingen komen eruit.”