Autobiografie

‘Ik voelde hoe de krampen zijn lijfje verlieten’

Schrijver, vertaler en journalist Julie Teusse (1914-1984) leed haar leven lang onder de vroege dood van haar twee oudste zusjes en een jongere broer, die stierven aan difterie en kinkhoest. Ze schreef er eind jaren zestig over in een ongepubliceerde autobiografie. Een zoon van haar stuurde daaruit enkele passages die volgens hem relevant zijn voor de discussie over de vaccinatie tegen kinderziekten. Het volgende fragment gaat over haar broer Jos (december 1923), die stierf op 6 januari 1925:

„[...] Beneden [lagen] nog drie kinderen met kinkhoest.

Ze aten niet van [de klaargezette biskwietjes]. Het taaie slijm waar ze dag en nacht mee vochten, belette hen niet alleen te eten, ze konden ook haast niet meer ademhalen. Tegen kinkhoest bestond toen nog geen ander verweer dan een stroopje van bruine suiker, getrokken in een uitgeholde rammenas. [...]

Ik geloof dat ik de ernst van de rol die mij werd toebedeeld pas echt begreep, toen ik het stuiptrekkende broertje uit zijn wieg haalde, wanhopig trachtend hem in mijn armen te verbergen voor die onzichtbare hand die zich al dagen begerig naar hem had uitgestrekt.

Ja, nu ontspande hij in mijn armen. Zijn oogballen, die zo wild en beangstigend hadden rondgezworven, vonden rust. Ik voelde hoe de krampen zijn lijfje verlieten. Ik riep zijn naam. Maar hij reageerde niet meer. Hij was dood.

[...]

De dokter, die ook ’s morgens nog geweest was, kon nu niets meer doen. Hij drong bij mij aan om bij het wiegje weg te gaan, maar ik kon niet. Mijn benen wilden niet bewegen en ik keek hem stom aan, tot hij mij, samen met mijn moeder, in mijn bed legde.”

destijds 11 jaar oud.