Column

Vroeger is niet dood, het leeft en het schopt

Uit verlangen naar wat vervaarlijke lieftalligheid ga ik naar Fantastic Beasts and Where to Find Them. Ik weet wat ik krijg. En dat krijg ik ook, want het scenario is van J.K. Rowling. Het is een hartverwarmende schaduw van de Harry Potter-saga. De hoofdpersonen vallen samen met Harry en Hermione/Hermelien. Er is een variant op Voldemort. Er duikt zelfs een soort Hagrid op, in de persoon van een goeiige banketbakker. En het mooie is: het maakt niet uit. Met dank aan Rowlings brille wordt al dat bekende terrein nooit een platgetreden pad.

In het Gemeentemuseum Den Haag zweef ik langs de creaties van modekoning Hubert de Givenchy. Bekende man, bekende jurken, helemaal als je van film houdt. Kijk! Audrey Hepburn als doorgefeest tiep in een fragment uit de film Breakfast at Tiffany’s. En kijk! Die peilloze avondjurk staat ernaast, in het echt. De Givenchy definieerde het imago van filmster Audrey Hepburn. Zij was op haar beurt cruciaal voor zijn ontwikkeling als ontwerper. Dat groene mantelpakje voor Grace Kelly? Mooi ding, maar het had Audrey beter gestaan. De Givenchy, bijna 90, arriveert steunend op een kruk en leunend op een arm. Hij klimt op zijn praatstoel. En weet van geen ophouden. Zijn onderwerp? Niet het hoe en waarom van zijn jurken, maar Audrey Hepburn, „Oodrèh” zoals hij haar, so very French, consequent noemt. Zij is het verhaal van zijn leven en hij dist dat gretig op alsof het splinternieuw is. Er is de afgelopen tig jaar niets veranderd. Geeft niet. De Givenchy weeft met jurken en verhalen aan zijn eigen legende, Audrey incluis. En wij lusten er wel pap van.

Bekijk de openingsscène van Breakfast at Tiffany’s. De tekst gaat verder na de video.

Vijf jaar geleden maakte Sadettin Kirmiziyüz De vader, de zoon en het heilige feest. Hij ging met zijn vader naar Mekka op hadj, en maakte toen deze autobiografische theatersolo. Ik miste dat, maar hij speelt hem opnieuw en nu ga ik wel. Kirmiziyüz zag allerlei komische dingen, daar in Mekka. Leuk, maar ik zie vooral een teder verhaal over een volwassen zoon die jaagt op vaderliefde. Hoe verleidt hij zijn vader, die hem sinds de scheiding van zijn ouders links liet liggen? Door over zijn atheïsme heen te stappen en hem uit te nodigen voor het enige wat geen islamitische vader zal weigeren: de hadj.

Ik bel Kirmiziyüz, vraag waarom hij het stuk opnieuw speelt. Hij zegt dat de huidige tijd, met zijn populisme en moslimvrees, vraagt om „weer een zachtere voorstelling”, daarom. In vijf jaar kan er veel veranderen. Dat zoontje van twee waar hij het over heeft – hoe zit dat? Ja, hij werd vader. Maar hij liet ook iets weg: hij is inmiddels zelf ook gescheiden van zijn vrouw. „Mijn vader liet wekenlang niets van zich horen. Ik wil een andere vader zijn.” Hij heeft het zelfs over „een angstvisioen”. En dat bezweert hij door terug te komen met deze voorstelling. Denk ik.