met Amal Souiki …

Margot Poll belt met psychobiologiestudent Amal Souiki (18) uit Breda die de El Hizjra poëzieprijs heeft gewonnen.

Je hebt tijdens de Nacht van de Arabische Literatuur de poëzieprijs gewonnen. Hoe voelt dat?

„Ik ben nog in shock dat ik in de prijzen ben gevallen. Eigenlijk schrijf ik geen gedichten. Ik ben meer van de langere verhalen, maar het onderwerp van dit gedicht leende zich niet voor een verhaal, vond ik.”

Waar gaat ‘Je vertelde me wat ik moest doen’ dan over?

„Het gaat over een naïef kind dat in zijn eigen werkelijkheid leeft. De lezer denkt dat het om een jongetje gaat, maar aan het einde van het gedicht zou het ook zo maar een meisje kunnen zijn. En nee, het is niet autobiografisch. Het is verzonnen.”

Ook geen inspiratiebron?

„Misschien kwam het onbewust door een indringend boek dat ik van een vriendin had gekregen: The Room van Emma Donoghue, over een moeder die gevangen zit met haar zoontje in een kamer. Het jongetje is daar geboren en weet niet beter – dit is zijn wereld. Als de moeder probeert te ontsnappen wil het jongetje niet mee, want de kamer is toch oké.”

Afschuwelijk

„Voor ons is dat afschuwelijk, maar voor het jongetje is de kamer zijn wereld. Achteraf denk ik dat dit jongetje een rol zou kunnen hebben gespeeld.”

Lees je veel poëzie?

„Op het moment niet, maar ik heb wel een favoriet gedicht, hoor. Het prachtige gedicht ‘Projectie’ van Ingmar Heytze, over een vlinder uit de bundel Het gaat over rozen.”

Je klinkt opgejaagd.

„Ja, ik moet over 2 minuten naar college.”

Laatste vraag. Waarom schreef je het gedicht onder pseudoniem?

„Omdat ik niet wist of je wel twee keer mee mocht doen. Ik had namelijk al een verhaal ingestuurd.”