‘Films penetreren het bewustzijn’

Tom Ford spreekt in Los Angeles over ‘Nocturnal Animals’.

Tom Ford bij de premiere van Nocturnal Animals Foto Evan Agostini / AP

Waarom moesten we zeven jaar wachten na uw eerste film, ‘A Single Man’?

„Mijn andere werk. Ik heb in die tijd honderd nieuwe modezaken geopend. Bovendien kregen mijn partner en ik onze zoon, hij is vier. Ik koos er bewust voor om minder te werken. En toen ik het prachtige boek Tony and Susan van Austin Wright las, wist ik niet direct hoe ik er een scenario uit kon halen. Ik moest het een tijd met rust laten. Ik heb tussendoor scenario’s geschreven die misschien te verfilmen zijn. Hoewel, één is sowieso niet goed. Hoe dan ook, zeven jaar tussen films is te lang.”

Hoe belangrijk is film voor u geworden?

„O mijn god, absoluut het meest bevredigende wat ik ooit heb gedaan. Mode is geweldig, maar vluchtig. Film heeft eeuwigheidswaarde. Bekijk een drama uit de jaren dertig. Je brengt tijd met de karakters door, je wordt geraakt. De acteurs, scenarioschrijver en regisseur zijn dood, maar de gedeelde menselijke ervaring is voor altijd bewaard.

„Als mijn zoon ooit wil weten wie ik was, kan hij A Single Man kijken: dat was mijn vader toen. Niets tegen de mode, maar het heeft niet dezelfde impact. Met film kun je het bewustzijn penetreren.”

Waarom begint ‘Nocturnal Animals’ met die enorme naakte vrouwenlijven?

„Ik zocht een scherp contrast. Die vrouwen hebben geen lichamen die de cultuur graag ziet. Zo hoort een vrouw er niet uit te zien. Maar ze zijn compleet vrij, blij met zichzelf. Dan, in de eerstvolgende shot, zien we hoofdfiguur Susan, die wel voldoet aan de fysieke eisen van de buitenwereld. Zij is diep ongelukkig. Het klinkt gek voor een mode-ontwerper, maar ik denk daar veel over na: tevreden zijn met jezelf heeft niets te maken met de maatstaven die vrouwen opgelegd krijgen.”

Lees het profiel van Tom Ford: Controlfreak in porno-chic

Hoe vond u zo treffend de dreigende toon van de criminele onderklasse in Texas?

„Ik ben in die regio opgegroeid. Ik ken het land, ik ken de mensen, ik weet hoe ze praten en denken. Ik ben weggevlucht, maar ik ken ze. Als ze nou allemaal weldenkende Democraten worden, dan hoef ik ze niet meer zo in beeld te brengen. Tot die tijd – tja.”