Recensie

Snakken naar daglicht

Underworld: Blood Wars is een sequel van een reeks die in laag aanzien staat. De kijker van deze duistere film snakt al na een half uur naar daglicht. ●

Van tevoren kun je al zo ongeveer bedenken wat je van het vijfde deel van de Underworld-serie kan verwachten. Vampier versus weerwolven in een film die baadt in donkerblauw licht, met speciale contactlenzen die oplichten als een van beide partijen zich opwindt. En natuurlijk actrice Kate Beckinsale in kinky latex, even onaangetast door de tijd als de vampier die ze speelt: leve de botox.

De film begint met een samenvatting van de voorgaande delen, zo snel dat er voor niet-ingewijden nauwelijks een touw aan vast te knopen is. In de flauwekulplot draait het om zuiver en puur bloed, met Lycans (een soort weerwolven) en vampiers die azen op het speciale bloed van de ‘hybride’ dochter Selene (Beckinsale), een kruising van weerwolf en vampier. Semira, leidster van een vampierclan, hunkert naar macht en manipuleert er lustig op los.

Underworld: Blood Wars is een sequel van een reeks die in laag aanzien staat. De meeste actiescènes leiden tot gapen, de muziek dendert fantasieloos door en de plotgaten zijn zo groot als de gaten die de Lycans in rolluiken schieten om dodelijk zonlicht in vampierholen te brengen. De kijker van deze duistere film snakt al na een half uur naar daglicht.