Column

De ‘Braboneger’ infiltreert in schuurfeest en chihuahua-bingo

‘Braboneger’ Steven Brunswijk bezoekt in ‘De Braboneger Verkaast?!’ plekken waar ze nog nooit drie donkere mannen bij elkaar hebben gezien.

Linedancen in ‘De Braboneger Verkaast?!’ (AVRO-TROS)

Als de NPO echt ‘de gewone man’ beter in beeld wil brengen, dan kun je kiezen voor het uitnodigen van PVV-sympathisanten aan tafel bij Pauw of het weer in het leven roepen van Het Lagerhuis. Veel zullen die verbale confrontaties vermoedelijk niet opleveren.

Het ruim baan geven aan de angst voor de moderne tijd, en vooral aan zorg om de komst van die Anderen, heeft iets weg van de zeer ouderwetse culturele antropologie: laten we de wilden goed bestuderen en naar ze luisteren, voordat ze ons aan hun speren rijgen.

Het wordt al interessanter als het tweerichtingsverkeer wordt in reportagevorm. Een bekende omkeertruc in de antropologie is het laten bestuderen van Nederland door Himba’s of een Indiase meneer met een camera. Hun verbazing was ook leerzaam voor ons.

Nog een stapje geraffineerder zijn de verkenningen van de huidige kloof tussen stad en land in het programma De Braboneger Verkaast?! (AVRO-TROS). ‘Braboneger’ is de geuzennaam van de Tilburger van Surinaamse afkomst Steven Brunswijk, die al jaren in plat Brabants vlogt over die rare autochtonen. Hij werd voor de lineaire televisie ontdekt door PowNews en vond nu onderdak bij producent Nathalie Pieters, die onze horizon eerder al verbreedde met Roy Donders, Stylist van het Zuiden (RTL5).

Tekst gaat verder onder de video

Brunswijk en zijn matties bezoeken extreem Nederlandse evenementen, zoals een schuurfeest in Noord-Groningen, waar ze nog nooit drie donkere mannen bij elkaar hebben gezien, of de chihuahua-bingo in Zuid-Beijerland. Die is alleen toegankelijk voor mensen (vooral vrouwen) met heel kleine hondjes, die daar toepasselijke cadeautjes kunnen winnen. Steven laat het zien aan zijn broer Eric, die eerder uitlegde dat hun vader dol was op zijn hond, maar het dier zou doodschoppen als het waagde over de drempel van het huis te stappen. Nu ontmoeten ze vrouwen die met hun hond in bed slapen. Een elektrische tandenborstel voor een huisdier? Die hebben de jongens zelf niet eens!

Ook de linedancers, die ze bezoeken, hebben waarschijnlijk geen idee wat ‘verkazen’ betekent, want kaas is de norm. Of leverworst. „De witten maken met al dat getel onze mambo kapot!”, klaagt Steven. Ook daar worden de jongens geconfronteerd met grappen over de sloomheid van Surinamers.

Kunnen die bakra’s dan helemaal niks goed doen? Jawel, na enige aarzeling op de steiger, waar verbaasde watersporters begroet worden met de tekst „Wij zijn treitervloggers. Uit Zaandam. Onze achternaam is Boef”, omarmt Steven de zeilsport.

Slechts na één lesje ontdekt hij de vrijheid van de plas: „Wij houden niet van water, en van hard moeten werken. Maar het is minder verschrikkelijk dan ik dacht. Er is vrijheid, geen stoplichten, geen verkeersdrempels.”

Het knappe van de serie is dat de meeste kijkers twee werelden zien die ze niet goed kennen, en die zo te zien nooit erg hun best hebben gedaan om zich in de andere kant te verdiepen. Dat is zowel tragisch als grappig, en schreeuwt om meer televisie die vluchtelingen op de camping en Polen in de carnavalsvereniging laat infiltreren. Werkt beter dan een town hall meeting, dat beloof ik.