Column

Jacques en de eerlijke man

marcelroosmalen0

Bij de presentatie van zijn politieke partij Nieuwe Wegen had Jacques Monasch een groepje hardwerkende mensen meegenomen. Mensen die de hele dag met hun poten in de klei of modder stonden. Hij duwde ze voor zich uit richting de journalisten. Hier een verpleegster! Daar een marechaussee! Een echte ambtenaar! En vooral: Leo & Anneke van woonwinkel Viareggio op de Albert Cuyp!

Ja, de Albert Cuyp! Die markt voor en door gewone mensen! Mensen als Leo & Anneke, die instinctief een fijn gevoel kregen van Jacques.

Andersom kwamen ze Jacques ook goed van pas, Leo & Anneke waren zijn voelsprieten. Wie wilde weten wat er speelde in de samenleving moest maar eens met Leo & Anneke gaan praten. Vond Jacques, die zelf niet uitgeluisterd raakte.

Ik woonde twaalf jaar bij de Albert Cuyp. Waar Jacques vooral eerlijke, hardwerkende mensen ziet zag ik vooral handelaars in kitsch en namaak, van T-shirts, tot parfum en tandpasta. De gewone man waaide er met alle winden mee. Toen Geert Wilders er een flitsbezoekje bracht renden ze achter hem aan met gratis fruit. Diederik Samsom werd er op zijn hoogtepunt bijna platgedrukt terwijl hij een spontaan praatje stond te doen tegen een stofzuigerslangverkoper.

Zover was Jacques nog niet, die had voorlopig alleen Leo & Anneke achter z’n kont hangen. En een verpleegster. En een ambtenaar. En een marechaussee met wie je op het eerste gezicht de oorlog ook niet gaat winnen.

Voorafgaand aan de vorige verkiezingen bezocht ik de opening van de eerste PvdA-winkel ooit. Het was in Sneek, het pand zat tussen de Bristol en de McDonald’s. Maar ze hadden liever naast Zeeman gezeten, zei een nogal opdringerige krullenbol. Hij heette Jacques Monasch. Hij was ook verkiesbaar en liet ons een rode brandweerauto zien waarmee hij in Sneek de straat wilde veroveren.

„Laat mij maar lekker links rijden.”

Dat grapje maakte hij zestig keer.

De middag werd afgesloten met ‘een rode bingo’, wat betekende dat er alleen maar kleine prijsjes te winnen waren. De hoofdprijs - een T-shirt met het hoofd van Jacques Monasch - werd gewonnen door de vrouw van Jacques Monasch, een toevalligheid waarover hij ons maar aan de mouw bleef trekken.

De fotograaf en ik wilden Jacques Monasch wel vergeten, maar dat zou na die dag nooit meer helemaal lukken. Als hij weer eens ergens op dook stuurden we elkaar filmpjes om te lachen. Bijvoorbeeld toen hij op 14 december 2013 namens Europa op het Maidanplein in Kiev Oekraïners stond op te jutten. Jacques stond hartstochtelijk achter het volk, tenminste zo dacht hij tot Leo & Anneke van meubelhuis Viareggio anders over de mensen daar bleken te denken.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.