Recensie

Horrorfilm als schuifpuzzel

De filmgeschiedenis zit vol herhaling, en meestal is dat eerder plezierig dan een ergernis. Maar als het misgaat, gaat het goed mis. ●

De filmgeschiedenis zit vol herhaling, en meestal is dat eerder plezierig dan een ergernis. Niets zo leuk als in 1.000 griezelfilms te zien dat het gevaar achter de deur schuilt, en er de 1.001ste keer toch weer in te trappen.

Maar als het misgaat, gaat het goed mis. Thriller Shut In anticipeert op onze ‘suspension of disbelief’, onze goede wil om negentig minuten lang niet te denken dat hij het allemaal al eens eerder zag. De titel verwijst wel erg opzichtig naar de plotelementen: het op het Overlook Hotel uit The Shining lijkende landhuis waar kinderpsychologe Naomi Watts met haar aan locked-in-syndroom lijdende stiefzoon een gevaarlijke sneeuwstorm afwacht, terwijl een autistisch patiëntje dat zij uit zijn schulp hoopte te lokken zich misschien in de kelder schuilhoudt.

Er gaan voortdurend deuren open en dicht, en dat ligt vast niet alleen aan de wind. Shut In is net een schuifpuzzel waarvan het totaalplaatje al in één oogopslag duidelijk was, maar de losse stukjes nu stroef naar hun plek worden geschoven. Dat is het cynisme van de filmindustrie: dat we altijd iets bekends willen hebben. Maar wil het echt onheilspellend worden, dan moet daar toch iets vreemds en onverwachts bij komen.