Het werkpak van Joël Shapiro

Het werkpak

Wat draag je naar je werk? En waarom? Deze week Joël Shapiro (32). Hij is chirurg in opleiding in het IJsselland Ziekenhuis in Capelle aan den IJssel. Zijn collega’s noemen hem dokter Shaps, Shapiriño of Shappie.

Foto Niels Blekemolen

Patrick Dempsey

Dokter McDreamy’s lopen er ook rond op zijn afdeling, maar verder heeft het werk van Joël weinig met E.R. of Grey’s Anatomy te maken. „Daar doet iedereen het met elkaar, zo spannend is het hier niet.” Al kan hij niet ontkennen dat een enkele collega een relatie heeft met een zuster van de OK. En ja, tijdens werktijd draagt hij hetzelfde pak als acteur Patrick Dempsey: een blauwe broek, blauw shirt, witte jas, en klompen aan de voeten.

„Eigenlijk loop je de hele dag in je pyjama.” Het zit lekker, zo’n pak. Het enige nadeel is dat je er soms van kunt gaan zweten. En na het plassen moet je opletten dat je goed bent uitgedrupt.

Elke werkdag begint met een transformatie. Joël arriveert in eigen kleding, in het ziekenhuis trekt hij alles weer uit. Behalve zijn onderbroek en sokken. Hippe, felgekleurde sokken: het enige waarmee hij zijn werkpak persoonlijk kan maken.

Het foute uur

Het omkleden in de kleedkamer is een moment om rustig te worden. „Als je het pak aandoet gaat de knop meteen om: concentratie.” Ook aan de buitenwereld geeft zijn werkpak een signaal: in zijn normale kleren is Joël een vader, een man. In zijn dokterskleren is hij de dokter. „Soms herkent een patiënt me niet eens als ik in normale kleding door de hal loop. Terwijl diezelfde patiënt je 10 minuten later vertrouwd kan groeten als je in dokterskleding aan het bed staat.” In dokterskleren mag je ineens vragen stellen, aanraken, onderzoeken. „Aan het begin van de opleiding voelt dat soms als acteren. Later wordt het een tweede natuur.”

Voor hij de operatiekamer instapt volgt een tweede transformatie: een schort over het werkpak, handschoenen over de handen, hoedje op het hoofd, kapje voor de mond. Het doel is zoveel mogelijk van het lichaam te bedekken.

Het voelt als acteren

Ook de patiënt ondergaat een transformatie. Als de buik wordt geopereerd bijvoorbeeld, wordt alles afgeplakt. Alleen een kijkvenster op de buik blijft over. Als chirurg vergeet je de persoonlijkheid van de patiënt, en focus je op het probleem.

Elke operatie heeft zijn eigen ritme. „De heenweg duurt langer dan de terugweg. Onderweg zijn er bepaalde kruispunten, waarop je goed op moet letten dat je de juiste afslag neemt.” Joël probeert in een soort trance te komen. Muziek helpt daarbij. Pas als hij een volleerd chirurg is mag Joël zelf beslissen wat er gedraaid wordt op de OK, maar het foute uur op Q-Music werkt tot dusver goed.

Aan het einde van elke werkdag gooit Joël zijn werkpak in de waszakken in de kleedkamer. ’s Avonds worden die opgehaald door de schoonmaakploeg, de volgende ochtend ligt er weer een keurig frisgewassen exemplaar op hem te wachten.

Bekijk ook het werkpak van vorige week: Joris Halman, als showbeer Bo