Albumoverzicht: Bruno Mars en uiteenlopend klassiek

Bruno Mars is voor altijd die jongen van Uptown Funk, maar hij heeft best meer in z’n mars.

  • XXIVk Magic

    ●●●●●

    Bruno Mars: XXIVk Magic

    Pop: Bruno Mars zal voortaan geassocieerd worden met de hit ‘Uptown Funk’, al verscheen het lied op een album van producer Mark Ronson. Een echo van die funksong is nu te horen in het titelnummer van Bruno Mars’ nieuwe, derde album. Dit ‘XXIVk Magic’ schettert en stuitert, op een springerige basmelodie. Iets te overdadig klinkt het, maar daarna houdt de gevierde zanger maat, in de feestnummers ‘Perm’ en ‘Chunky’. Want dat is Mars’ stijl: zijn energieke stem versmelt met stuwende ritmes en schallend koper tot een uitbundige dansplaat. De nieuwe nummers klinken zo vitaal dat het lijkt alsof Mars en band voor je neus staan.

    Ook in de ballades wordt krachtig gezongen, zeker in verleidingspoging ‘Versace On The Floor’. Met uitzondering van het weeë ‘Too Good To Say Goodbye’, werd XXIVk Magic een afwisselend en spontaan album, met veel muzikale hints (gierende keyboards) naar de jaren tachtig en negentig. Hester Carvalho

  • Death and the maiden

    ●●●●

    Patricia Kopatchinskaja: Death and the maiden

    Klassiek: Programmeren kan een kunst zijn, vooral als een onverwachte combinatie van stukken méér blijkt dan de som der delen. Neem de nieuwste cd van de Moldavische violiste Patricia Kopatchinskaja: het strijkkwartet ‘Der Tod und das Mädchen’, gebaseerd op een lied waarin de Dood een meisje verleid, wordt voorafgegaan door een dodendans uit 1598 die meteen de lugubere toon zet. Het langzame deel wordt ingeleid door een droeve pavane van John Dowland, en warempel: de daaropvolgende akkoorden van Schuberts Andante krijgen het ingetogen swingende karakter van een rouwdans.
    Kopatchinskaja bewerkte het kwartet voor strijkorkest. De uitvoering van het Saint Paul Chamber Orchestra is verrassend intiem en transparant, al blijft de eerste vioolpartij ook in groepsverband een zeer lastige. Floris Don

  • Mozart, Piano Concertos

    ●●●●

    Kristian Bezuidenhout: Mozart, Piano Concertos

    Klassiek: Bij sommige pianisten stroomt Mozart-bloed door de aderen. Vaak zijn ze sinds hun kinderjaren geobsedeerd door diens muziek, die in zijn eenvoud o zo broos is: een verkeerde noot kan fataal zijn. De Zuid-Afrikaan Kristian Bezuidenhout is zo’n pianist. Hij werkt zich gestaag door Mozarts oeuvre.

    Dit jaar voltooide hij de opnamen van alle sonates en nu neemt hij de pianoconcerten weer onder handen met het bevlogen Freiburger Barockorchester, waarmee hij kan lezen en schrijven. Bezuidenhout doet het op fortepiano, wel een instrument voor fijnproevers, maar bij Mozart geheel op zijn plek. De componist ontleende veel inspiratie aan de opera, en de fortepiano zingt mooier dan een logge Steinway. Bezuidenhout laat er prachtig de innerlijke dialogen in de muziek op horen. Hij is in zijn element als verteller van spannende verhalen. Bij hem hervinden deze ruim 230 jaar oude noten hun Mozartiaanse jeugdigheid. Joost Galema

  • Kristian Bezuidenhout speelde deze maand in het concertgebouw. Lees de recensie: Kristian Bezuidenhout laat Beethoven als nieuw klinken
  • ●●●●

    Mecano Unlimited: Unlimited

    Unlimited Pop: De Amsterdamse new-wavelegende Mecano entte de naam op die van de constructiebouwdozen Meccano, met de onbuigzame metalen onderdelen die de inspiratie vormen voor het werk van zanger en beeldend kunstenaar Dirk Polak. Om copyrightredenen werd uit de bandnaam een c weggelaten; tegenwoordig opereert de band in gewijzigde bezetting als Mecano Unlimited.

    Gebleven is Polaks plechtstatige zang over versteend modernisme en de mens als machine. De muziek vloeit wat soepeler dan de industrieel knarsende Tinguelymachine van weleer. ‘The Escapist’ en ‘All Suits One Case’ zouden zelfs door kunnen gaan voor ‘gewone’ popliedjes, ware het niet dat Polak er als vanouds zijn bloemrijke huiskamerfilosofieën op loslaat. Vreemde eend in Mecano’s nog altijd hogelijk originele geluid is een cover van The Kinks’ ‘Waterloo Sunset’, mooi gedaan maar een onnodige stijlbreuk. Jan Vollaard

  • Erwin Schulhoff

    ●●●●

    Alma Quartet: Erwin Schulhoff

    Klassiek: Een sluipende melodie boven een herhalend ritmisch patroon: aan deze nekhaarrijzende muziektechniek is Erwin Schulhoff (1894-1942) onmiddellijk te herkennen. Maar dat de Boheemse componist stilistisch voortdurend experimenteerde, is aan de debuut-cd van het Alma Quartet goed te horen. Het nieuwe kwartet, samengesteld uit leden van het Koninklijk Concertgebouworkest, speelt Schulhoffs complete strijkkwartetmuziek. Het Nulde strijkkwartet, dat Schulhoff schreef na terugkeer van het Eerste Wereldoorlogfront, blijkt een onevenwichtig werk: na een broeierig Adagio volgen twee ambitieloze deeltjes in neoklassieke stijl. Volksdanselementen in navolging van Bartók kenmerken de Vijf stukken voor strijkkwartet. In de Strijkkwartetten 1 en 2 vindt Schulhoff zijn hoekig-ironische, melancholische, soms rauwe taal, die door het Alma Quartet ronkend wordt uitgesproken. Floris Don

  • Bang Zullen Ze Leven

    ●●●●

    Tjing Tjing: Bang Zullen Ze Leven

    Pop: Vaak is de samenwerking tussen popartiesten een eenmalig project of tussendoortje. Maar zangeres Roosbeef en cabaretier André Manuel begonnen samen een heel nieuwe band, Tjing Tjing, en gaan op tournee (de laatste voordat Roosbeef zich voor onbepaalde tijd terugtrekt op het Amerikaanse platteland). Hun gezamenlijk album, met de rake titel Bang Zullen Ze Leven, verschijnt deze week. De schreeuwzang van Manuel krijgt hier mooi tegenspel van de frivool over de noten glijdende Roosbeef. De nadruk ligt eerder op de wens om rockmuziek te spelen dan op verbaal vuurwerk. Toch overrompelen ze in ‘Ik Ben Het Weer’ (‘Ik ben code rood’), en ‘Rattenkop’, door zowel woordkeus, de unisono zang, en het droge harken over de gitaar. Lees de hele recensie: Drie keer combi’s in de popmuziek. Hester Carvalho

  • Rats on Rafts / De Kift

    ●●●●

    Rats on Rafts & De Kift: Rats on Rafts / De Kift

    Pop: Andere samenwerkende artiesten houden meer vast aan de eigen stijl. Zoals De Kift, de schonkige fanfare-band uit Koog aan de Zaan samen met het Rotterdamse Rats on Rafts, die elkaar ontmoetten toen De Kift het 25-jarig jubileum vierde. De muzikanten van Rats on Rafts waren juist 25 geworden. Er zijn meer verschillen: De Kift speelt een Noord-Hollandse versie van weemoedige zigeunermuziek, Rats on Rafts speelt wild galmende postpunk. Op hun gezamenlijke album horen we De Kift in het Nederlands, en Rats on Rafts in het Engels, om en om. Soms breken ze in op elkaars nummer, zoals de onverwachte coupe van De Kift, in het door Rats aangezwengelde ‘Voorbij’. Ze bereiken allebei grote hoogten: Rats on Rafts door hun wilde chaos met daarin hier en daar een glimp van prachtige melodie, zoals in ‘Powder Monkey’, en de van De Kift geleende blazers in ‘Brass Poison Face’. De Kift lijkt gas terug te nemen in bijvoorbeeld ‘Melk En Benzine’, maar laat zich alsnog opfokken door de jongere collega’s tot een aangenaam jakkerend tempo. Lees de hele recensie: Drie keer combi’s in de popmuziek. Hester Carvalho

    Rats on Rafts en De Kift: 16/12 Doornoosje, Nijmegen; 22/12 Paradiso Noord, Amsterdam; 13/1 Eurosonic, Groningen.

  • Confessions

    ●●●●●

    Nico Muhly & Teitur: Confessions

    Pop: Teitur en Nico Muhly werken voor het eerst samen. De zanger uit de Faeröer Eilanden en de Newyorkse modern-klassieke componist lieten zich inspireren door Nederlandse YouTube-filmpjes over geluk. Zo werd de zin ‘I love the smell of my printer in the morning’, de basis van een songtekst. Muhly dirigeerde het Holland Baroque-ensemble, in verstilde instrumentaties met langgerekte, schrijnende strijkers en nu en dan een klavecimbel. De naïef klinkende Teitur past de lange tekstregels soms onhandig in in de muziek, maar de meeste stukken klinken elegant. Lees de hele recensie: Drie keer combi’s in de popmuziek. Hester Carvalho